Jongensradio anno 2007 Deel4

@(Z)weetvoetje, een extra collector-basis capaciteit is zo ongeveer het allerlaatste middel. De HF versterking heeft daar idd (te)veel nadeel van. Ik heb het schema bekeken van http://www.qrp.pops.net/preamp.asp .
De inductie van een ferrietkraal is niet zo groot maar mischien net voldoende.
Je gebruikt een BC547 ?

Eerst even de dipper nauwkeurigheid:
10% afwijking is VEEL te veel, hoor, mijn schalen (of liever: grafieken) kloppen na zo'n 30 jaar op minder dan 1%! Reken maar eens na: met 10% zou je op 30 MHz er 3 MHz naast staan en dat is gewoon knoeien. Je zou niet eens meer betrouwbaar de 10 meter amateurband kunnen vinden! Terwijl voor weerstand- en condensatorwaarden 1% reeds als "precisie" geldt, is zelfs 1 promille voor frequentie nog geen "precisie", dan denk je eerder aan 0,01 promille, dus een meetfout op 30 MHz van 300 Hz - ook nog niet zo erg precies trouwens. Bij het dippen verloopt de frequentie inderdaad wel iets, maar dat is ook VEEL minder dan die 1%! De truc is namelijk dat je weliswaar met een flinke koppeling begint, maar als je de dip hebt gevonden verminder je de koppeling (grotere afstand dus) tot je de dip nog nét ziet. Even een ruw proefje gedaan en op 30 MHz was het frequentieverschil tussen "vast" en "los" koppelen circa 60 kHz. Hangt allemaal van een aantal factoren af maar dit geeft je een idee. In vergelijking met je DVM is een dipper dus een enorm precisie-instrument, in vergelijking met een frequentiemeter is het natte vinger werk.
Ik zie de dipper niet als een verwant van een frequentiemeter, om een aantal redenen. Ten eerste dus die precisie. Maar veel belangrijker: een frequentiemeter is een passief ding, de dipper is actief. Hij genereert dus HF, wat je van een frequentiemeter niet echt wilt (maar wat ie helaas wél doet...). Je kunt dus met een frequentiemeter niet spoeltjes op maat maken, geen ontvanger trimmen, geen Q's meten, geen impedanties meten en geen antenne-systemen afregelen.

Volgende punt: de MF trafo's en het aantal wikkelingen. Omdat de basis van een tor laagohmig aangestuurd moet worden hangt ie traditioneel aan een onafgestemd wikkelingetje van een klein aantal windingen. Er is dan maar één afgestemde kring en de selectiviteit is knudde. Die koppelwikkeling doet dus NIKS voor de selectiviteit! Bij een buis EN EEN FET zijn er twee afgestemde wikkelingen, hoogohmig. In het algemeen zijn die inductief gekoppeld, de afstand tussen de wikkelingen is dus bepalend voor de koppelingsgraad. Door het dubbele aantal kringen en door de bandfiltereigenschappen daarvan krijg je STEILERE FLANKEN van de doorlaatcurve (NIET: "een bredere doorlaat"), dus betere selectiviteit. Dat verklaart de betere prestaties van die oude buizensupers die je noemt.
In het buizentijdperk waren er zelfs MF trafo's met DRIE afgestemde kringen per trap - nog steilere flanken bij dezelfde -6 dB bandbreedte. Ook waren er trafo's met variabele koppeling, o.a. door de afstand tussen de twee wikkelingen te veranderen. Je kunt buizen MF trafo's zonder meer voor FETs gebruiken. Als je met torren werkt kun je veel beter die rot-trafo'tjes met één afgestemde wikkeling vergeten en met keramische filtertjes gaan werken. Zelf maken van MF trafo's zou ik uit mijn hoofd zetten, dat is specialistenwerk. Dat 455 kHz filter van 1 kOhm kan je in principe ook met buizen gebruiken, kwestie van impedantie-transformatie.


[Bericht gewijzigd door Frithjof Sterrenburg op 18 mei 2008 10:46:05]

Ja, een 547.
Ik heb nu de echte norton-gebouwd. En het probleem blijft. Ik ga maar eens proberen wat zo'n kraaltje doet. Al is dat een oplossing vergelijkbaar met het verhogen van de C-b-capaciteit. Je verlaagt er de HF-versterking weer mee.
De oscillaties zijn op een hogere frequentie dan waarop ie moet versterken, maar het verschil is niet zo vreselijk groot, dus ik beïnvloed de versterking er toch ook wel mee.

@Frithjof: Ok, kan ik in komen.
Probleem aan zo'n ding met FET's is dat je met parasitaire capaciteiten zit. minder amplitude is andere capaciteiten is andere frequentie. Mijn apparaatje heeft nogal wat last van meetrek op die manier.
Da's wel een nadeel. Al is het bij licht koppelen natuurlijk niet meer zo heel erg.
Daarnaast heb ik ook een schaalverdeling die niet nauwkeuriger is af te lezen dan zo'n 10% En vooral dat helpt niet mee.
Ja, ok, steilere flanken, EN een bredere doorlaat. Tis beide. Q factor van 70 bij 450kHz is dacht ik vrij normaal; met 4 filters kom je dan op -12dB uit op 6kHz. Bij dubbele kringen kan dat wat breder zijn; en toch even stijle flanken hebben. (9kHz is tenslotte optimaal, voor AM, met 2 dubbele kringen zou je op dezelfde -12dB op 9kHz uitkomen bij gelijke flanksteilheid, en resonantiefrequenties beiden 1.5kHz opgeschoven).

keramische filters zijn leuk, maar je moet er wel een aantal achter elkaar gebruiken. Ze hebben vaak nog wat meer resonanties dan alleen 455kHz.
[Bericht gewijzigd door (Z)weetvoetje op 18 mei 2008 13:12:20]

Wel leuk al die reacties op mijn vraag , het lokt bijna een nieuwe discussie uit .
Ik vraag me wel een beetje af , als die doorlaten van die filters relatief breed zijn , hoe ze vroeger dan super smalle communicatie en amateur ontvangers maakten .
Ook vraag ik me af of je met mijn 455 Khz filter nog wel verstaanbare signalen overhoud .
Ik denk eerder dat dat filter meer voor digitale sh*t bedoelt is , want voor morse lijkt ie mij weer wat breed .

Groetjes en nog een fijne zondag ,
Evert

@(Z)weetvoetje:
Als de oscillaties optraden op een hogere frekwentie was het gemakkelijker op te lossen. Je kunt ook experimenteren met o.a. de collectorstroom. Bij het verminderen/verhinderen van oscillaties beïnvloed je altijd het gedrag van een schakeling. De kunst bestaat erin om dat zo goed (zo weinig) mogelijk te doen.
Aangezien je te maken hebt met een (soms onbekende) spreiding van de parameters van de gebruikte onderdelen, is dit vaak lastig. Dit is een van de redenen dat HF zo leuk (lastig) is.

@Radioortje:
Bekijk maar eens een schema van een oude ontvanger.

quote:

Op 18 mei 2008 10:43:49 schreef Frithjof Sterrenburg:
Die koppelwikkeling doet dus NIKS voor de selectiviteit!

Nou ja, niks.. zònder koppelwikkeling zou je geen selectiviteit meer overhouden.

quote:

Door het dubbele aantal kringen en door de bandfiltereigenschappen daarvan krijg je STEILERE FLANKEN van de doorlaatcurve (NIET: "een bredere doorlaat"), dus betere selectiviteit.

Natuurlijk krijg je steilere flanken, maar je krijgt óók een bredere doorlaat (als je met "doorlaat" het gedeelte bedoelt waar het gewenste signaal in zit ). Zie plaatje.
Rood = enkele kring, Q=100
Groen = twee kringen, ieder Q=100, kritisch (k=0.01) gekoppeld als bandfilter

Ik krijg het nu wel enigszins stabiel. Ik heb de basis nu niet meer direct naar aarde, maar via een weerstand van 330 Ohm. En dan nog een trimmertje erbij dat signaal in tegenfase met de collector op de basis zet. Dat signaal in tegenfase haal ik weer uit de trafo; zodat er geen rare dingen gebeuren op de hoge frequenties, waar de trafo het niet lekker meer doet. Die koppeling naar basis is zo groot dat er bijna geen HF-spanning meer op de basis is, ondanks dat ie niet meer aan aarde ligt.

Nu is het stabiel. De versterking is vrij laag; een dB of 6. Maar met wat andere wikkelverhouding van het trafo'tje moet dat beter kunnen.

@FET: Ik vind eigenlijk dat je dan ook 2x een enkel filter moet plotten. Dan zie je dat daar de flanksteilheid wel gelijk is; maar de bandbreedte niet.

Bij twee enkele kringen (in twee opeenvolgende trappen bijvoorbeeld) is de flanksteilheid natuurlijk niet hetzelfde, maar tweemaal zo groot. (/e: als die van een enkel filter)
En de -3dB bandbreedte valt dan waar bij een enkele kring de -1.5dB bandbreedte viel.

Maar dat was de bewering niet; die was dat een bandfilter van twee kringen smaller is dan één kring alleen. Dat wilde ik rechtzetten.
[Bericht gewijzigd door Frederick E. Terman op 18 mei 2008 17:08:41]

Ik ben weer iets verder met de 897. Na de 7808 zit ook een 7805. Deze is op zijn uitgang 10 ohm naar aarde. Als ik daar meet begint hij op 5V maar begint direct terug te lopen in spanning terwijl de ingang 8v blijft.

Ik heb nu de ingang los gemaakt en dan wordt de 7808 niet heet meer en er gaat niets knipperen.
Nu is de vraag of die 10 ohm intern in dat ding zit (hij wordt echter niet heet maar warmt wel op) Als de kortsluiting erna zat had ik dat wel verwacht als het erin zit dan schiet de 7808 dus in zijn begrenzing dus ik denk dat dit ding defect is.

Zijn de experts het hier mee eens? Waarom vervang ik het niet even? Het is zo'n SMD (BA05FP) geval en die zitten volgens mij met secondenlijm vast op de printplaat dus ik krijg hem er denk ik niet "heel" af. Als ik zeker ben dan zet ik er wel een gewone op, aan de afgeknipte pootjes of ik bestel een orginele.

Fred

Tja, of het echt de regelaar is, of niet weet ik niet. Is het mogelijk om te meten hoeveel stroom eruit komt?

Ik ga toch niet zo'n norton-trapje gebruiken. Er komt met een dergelijke tor te weinig versterking uit, zonder mooie frequentie-lineariteit. De impedantie op de collectorwikkeling is zo groot dat de collectorbasiscapaciteit ervoor zorgt dat de spanning bijna 90 graden achterloopt op de ingangsspanning. Daardoor is de hele tegenkoppeling ook weg. Dus eigenlijk geen goede reden om zo'n trap te gebruiken.
Een normaal trapje is dan zoveel handiger, dat ik dat dan maar doe.

@Fred, zou C1097 niet gewoon geploft kunnen zijn? Als dat het geval zou zijn, zou je precies dezelfde symptomen hebben.
Die kun je er met een warme pook nog wel af pakken, en anders snijden?

@Fred
ik heb twee 7805's met twee verschillende meters gemeten, waardes tussen 3k en 4,5k ohm tussen gnd en uit bij een niet aangesloten ingang.

@(Z)weetvoetje
Met een dergelijk faseverschil kun je niet werken en zeker niet over een groot frekwentiebereik.

Wederom weer bedankt voor de uitgebreide uitleg , ik geloof dat ik er weer wat meer van begrijp .

Door die dubbele kringen , met steilere flanken , krijg je een redelijk goede selectiviteit en ook nog eens een betere geluidskwaliteit ( omdat datgene wat je wilt horen in die bredere doorlaat zit ) .
Hmmm .

Weer een stapje verder , nogmaals dank hiervoor .

Groetjes Evert ( die zich nu gaat voorbereiden op de eerste nachtdienst van deze week )

Ik heb nu de 5V regelaar ook van de uitganglos gemaakt. Helemaal eraf lukt niet, zit onder het ding doorgesoldeerd lijkt wel. Met dat ding los heb ik mijn labvoeding op dat punt aangesloten en dan trekt hij 700mA, er wordt niets heet en hij blijft keurig aan. Ik ga dus een grotere 7805 op een andere plaats tegen het chassis monteren en dan via twee draadjes daar aansluiten. Ik denk zelfs dat ik een 7809 ernaast zet en hem dan gewoon op de 13,8V aansluit via die 7809. Hoeft er maar een draadje naar de uitgang van de oude en zit hij niet meer achter die 7808 op de print. Wordt het daar weer minder warm.

Achteraf had ik het eerder kunnen vinden want er zat een zwarte vlek op het chassis precies op de hoek van de 7805. Zag eruit of daar een vonk was overgesprongen. Is het misschien toch static van de laaste onweersbui geweest ?

Fred

Daarvan zou ik niet verwachten dat er een spanningsregelaar als eerste overlijdt.
Nouja, het zou wel kunnen, maar ik zou verwachten dat er een paar gevoelige onderdeeltjes aan het begin van het circuit kapot gaan.
T zal wel een te krap bemeten onderdeeltje zijn. 700mA bij 3V is 2.1W; vrij veel voor een SMD-dingetje zonder goede koeling. Is ie waarschijnlijk gewoon langzaam kapot gegaan.

Natuurlijk wordt de top van de doorlaat breder als je twee kringen gaat koppelen... Wat ik bedoelde te zeggen is dat je door het gebruik van een bandfilter NIET zozeer tracht een grotere bandbreedte te krijgen als wel steilere flanken zoekt. Je kunt je op dit éliteforum niet permitteren even iets bij een kopje koffie neer te pennen, gelukkig is er altijd wel een dame die je onverbiddellijk op onzorgvuldige formulering betrapt...
Ditto voor de bewering dat de koppelwikkeling NIKS aan de selectiviteit toevoegt: natuurlijk, als je niet koppelt is er niks te selecteren. Maar dat geldt ook voor het draadje dat je van de uitgang van het filter naar de ingang van de MF versterker soldeert. Toch beïnvloedt ook dat de selectiviteit niet...
Kortom: wat je wilt is een doorlaat die tot -12 dB of zo breed genoeg is om de aanwezige modulatie door te geven en dan zo weinig mogelijk toeneemt tot minstens -40 dB, liever -60 dB maar dat wordt moeilijk te meten zonder goed spul.
Nog even een belangrijke handeling waarmee vaak de hand wordt gelicht: als je MF trafo's met 2 wikkelingen trimt moet je de wikkeling die je NIET aan het afregelen bent dempen door er een R van 1,5 kOhm of zo overheen te zetten. Dan op maximum regelen. Daarna de dempweerstand over de andere (al afgeregelde) kring zetten en de tweede kring trimmen. Doe je dat niet dan krijg je geen goede doorlaat!
@Roeland: zo'n enkele keramische resonator is inderdaad flut, hij heeft parasitaire resonanties en je kunt niet zonder gewone LC kringen om die weg te krijgen. Ik doelde op de complete FILTERTJES die je kunt kopen, waar een aantal resonators plus wat kringen inzitten.
@Radioortje: je twee vragen:
1) Ik vraag me wel een beetje af , als die doorlaten van die filters relatief breed zijn , hoe ze vroeger dan super smalle communicatie en amateur ontvangers maakten.
Daar waren (en zijn) twee manieren voor: je kunt op een lage MF gaan zitten, zeg 100 kHz inplaats van de gebruikelijke 460 of zo. Als je dan vreselijk mooie spoeltjes (potkernen) gebruikt krijg je prachtige doorlaatcurves, voor AM en SSB. Voor CW is nog smaller gewenst, daarvoor kwamen de kristalfilters in de jaren Dertig in gebruik. Het mooiste was het Telefunken kristalfilter (rond 1938) dat een continu-variabele bandbreedte gaf met fraaie doorlaat.
2) Ook vraag ik me af of je met mijn 455 Khz filter nog wel verstaanbare signalen overhoud.
Dat is heel gek: je zou met een bandbreedte van 1 kHz verwachten dat je niks meer van spraak verstaat, maar dat valt eigenlijk wel mee. Het klinkt nou niet echt HiFi, maar het is nog wel verstaanbaar.
Wat die nachtdienst van je betreft: ben jij soms een van die figuren die rond Maastricht met 160 km/u rondscheuren?

Haha , nee hoor , ik was braaf mijn polyester productjes aan het persen ....

Met "zonder koppelwikkeling" bedoelde ik: als je gewoon aan de top zou aankoppelen. Dat had ìk weer duidelijker moeten opschrijven.. het is hard werken hoor, dat posten!

Intussen is het wel duidelijk wat we zouden willen: een rechthoekige doorlaat, die een vlakke top heeft van de gewenste bandbreedte, en loodrecht afvallende flanken.

Om te beschrijven hoe goed het filter dat doet, heb je de kreet "vormfactor". Dat is: de bandbreedte bij de voet van de doorlaat, gedeeld door die bij de top. Bij een enkele kring is die factor vrij groot (de voet is breed, de top smal). Bij een bandfilter is hij beter, doordat de voet smaller wordt en de top breder.
Bij een ideaal filter zou de vormfactor 1 zijn.
Er wordt vaak gemeten bij -6 en -60 dB, maar ook wel bij -3 en -60 (dat is strenger), of nog andere waarden.

Kristalfilters voor ontvangers horen makkelijk beter dan 2 te kunnen halen. Bijvoorbeeld: een 2,4 kHz brede doorlaat en aan de voet smaller dan 4,8 kHz.
Ook belangrijk is de uiteindelijke verzwakking. Die haal je wat verderop pas. Meer dan 100dB zou fijn zijn. Het wordt dan belangrijk dat het signaal niet langs het filter kan waaien.

quote:

Alleen het beestje heeft een in- en uitgangsimpedantie van 1 kOhm . Die zal dan wel mooi onbruikbaar zijn met buisjes , snif snif .

Valt wel mee hoor. Praktisch alle kristalfilters die in de handel zijn hebben lage aansluitimpedanties.
Je kunt met trafootjes werken, of met een kathodevolger.
De volgende buis kun je dan weer op de kathode insturen, of een lage roosterweerstand geven.

Voorbeeld van een klassiek filter (de XF9B)

quote:

9 MHz I.F. Filter
2.4kHz @ -6dB
Passband Ripple <2 dB
Insertion Loss <3.5 dB
I-O Z 500 ohms, 30pF
Shape Factor 6:60 dB = 1.8, 6:80 dB = 2.2
Stop Band Attenuation = >100 dB

[Bericht gewijzigd door Frederick E. Terman op 19 mei 2008 11:17:54]

@FET: ja, wat vreselijk hè, als je je nota bene in je vrijetijdsbesteding voortdurend zenuwen moet maken over je formulering... Gelukkig kennen we elkaar en weten we dat diep onder alle geblunder een stralend licht van intellect te vinden is. Het is alleen af en toe even spitten om het te vinden...
Wat met niet al te complexe kristalfilters een probleem is: de veraf selectie. Bij vele ontwerpjes krijg je een mooie -6 en -60 dB doorlaat op bijvoorbeeld 3 en 5 kHz, maar ga je dan wat verder links en rechts kijken (wat lang niet iedereen doet, in tevredenheid over wat ie ziet) dan komen er venijnige pieken omhoog. Ik vind dat je ook zoveel mogelijk selectiviteit in je gewone LC kringen moet stoppen, die hebben daar geen last van.

Algemeen: een raar verschijnsel wat ik wel eens tegen ben gekomen, onder andere laatst nog met een keramisch filtertje van Philips waarin 3 resonators zitten, maar ook met een kristalfilter waarin 8 kristallen.
Als ik het filter zelf, zonder omringende schakeling dus, doorfluit krijg ik geen bandfiltercurve, maar pieken op ALLE AFZONDERLIJKE resonantiefrequenties van de resonators of kristallen. Ik vind daar geen afdoende verklaring voor, denk dat het in de afsluitimpedanties zit maar zie niet in hoe dat tot dit verschijnsel leidt. Een flink aantal dB's verlies, OK, maar het lijkt dus alsof de resonators niet "met elkaar samenwerken".

Als je dat doet met een sinus, kan ik me voorstellen dat dat gebeurt.
Met een "normaal" breedbandiger signaal, dus met zijbanden, zal het spulletje wel degelijk werken lijkt me.

In een 10.7 MHz MF strip heb ik wel eens de kringen "gestaggerd" door twee Murata ceramische filtertjes met verschillende kleurstip te plaatsen.
De doorlaat wordt dan inderdaad breder, maar de curve ziet eruit als een kamelerug........

Ik weet niet beter of die kamelenrug/pieken is normaal. Zo heb ik het tenminste altijd begrepen. Als jullie het nog kunnen herinneren (ik vermoed het niet want dit is mijn 1560ste posting en dan voornamelijk in dit deel van het forum ben ik bang) ben ik bezig geweest met mijn zelf verzonnen superhet. Frithjoff heeft me toen nog zo'n mixertje gestuurd. Daar had ik een ladderfilter in van 4 kristallen net als in de bitx20. Deze gaven op een spectrumanalyser ook van die pieken, hadden een goede vormfactor maar de algemene doorlaatdemping was , vond ik, veel te hoog. daarnaast is mij bij de bitx opgevallen wat Frithjoff beschrijft. Ik vond allerlij pieken op andere frequenties. En dat waren er best veel. Ik vraag nu ook iets af. Een kristal produceert harmonische. Als je dus met kristallen een filter maakt, dan zou ik verwachten dat de harmonische daar ook doorheen gaan.

radio-oortje ik ken je filter niet maar keramische filters zijn er in diverse breedtes. Meestal 6 KHz of breder dacht ik. Weet niet of ze er zo smal zijn dat er geen stem meer door kan.


Frithjoff: die info van die 1K2 weerstand is erg waardevol, jammer dat ik net klaar ben met de murphy's daar had me dat wel wat tijd gescheeld vermoed ik. Uiteindelijk heb ik ze met meetspul goed gezet en toen op gehoor helemaal goed gekregen maar dat zal daar wel mee te maken hebben gehad.
Ben je komende zondag thuis? Dan kom ik weer even op de thee met een kaakje voor ik naar Jan ga.

Fred

quote:

Op 19 mei 2008 11:41:06 schreef Frithjof Sterrenburg:
Als ik het filter zelf, zonder omringende schakeling dus, doorfluit krijg ik geen bandfiltercurve, maar pieken op ALLE AFZONDERLIJKE resonantiefrequenties van de resonators of kristallen.

Nee, wat je ziet zijn niet de afzonderlijke resonantiefrequenties. Hier is een voorbeeld.
De blauwe lijn is één parallelkring (L=47μH C=24nF), gemeten achter 1kΩ, bron ook 1kΩ.
De rode lijn is vier van deze kringen aan elkaar gehangen met in totaal drie koppelcondensatoren van 1nF, en aan in- en uitgang weer afgesloten met 1kΩ.
De sepia lijn is hetzelfde filter, maar gestuurd uit en afgesloten met 1 MΩ, zeg maar "open" gemeten dus.
Iedere afzonderlijke kring staat nog steeds op 150 kHz, maar het hele netwerk heeft verschillende resonanties.

@KT88, of het signaal breedbandiger is of niet maakt niet uit. Het gaat om de afsluitimpedanties.
Merk je bij een eenkringer+BFO ook. Als je die op het randje van genereren zet is er ook geen soep meer van te maken. Je houdt een ruis-piep over op resonantiefrequentie van de kring. De rest valt allemaal grootendeels weg. Prima voor morse; maar verder nutteloos.

LC-kringens zijn inderdaad superieur, qua veraf-selectiviteit. Maar dan heb je er wel meerdere nodig. Die dingen vallen weer vrij traag af. En daarnaast kan je toch ook nooit uitgaan van meer dan 30dB demping per kring; wegens allerlei parasitaire capaciteiten/inducties. (Dat is in ieder geval een vrij veilige waarde, die ik aanhoudt)
Bij een eenkringer is de veraf-selectviteit juist vaak het grote probleem. De 40m band met al die omroepzenders ernaast is dan bijna niet te gebruiken, omdat die omroepzenders wel een paarhonderd kHz breed doorbreken. En dat ondanks de terugkoppeling, waardoor de -3dB punten misschien 2kHz van elkaar liggen.



En nu een hele andere vraag; over magloop-antennes. Voor een project op school ben ik bezig met het bouwen van een grote openlucht-trafo, bestaande uit 2 magloops. Het is de bedoeling om er 'draadloze elektriciteit' uit te halen.
We hebben de loops gebouwd met 3cm dik koperbuis; alles netjes doorgesoldeerd enzo. Bovenop een varco om de loop af te stemmen. Nou is het probleem dat we een (naar mijn mening) vrij lage Q-factor halen. Ongeveer 300-400.
Ohja, frequentie is 13,560MHz en de straal van de loop is 25cm.
Nou is er volgens mij vrij weinig winst te behalen op de spoel; tis een dikke koperbuis. Dus de Q-factor zou dan vooral slecht zijn door de varco. Er zitten een vrij simpele varco in; één of ander ding uit een jaren-50 buizenradio ofzo. Nou heb ik vandaag geexperimenteerd met een zelfgemaakte varco; gemaakt van dubbelzijdige printplaat. Daarmee hoopte ik de Q hoger te krijgen. Ik heb m zo direct mogelijk erin gezet; de ene kant zit direct aan de koperbuis; de andere kant zit via een 6-tal draadjes van 2.5mm vast aan de koperbuis. Daar zal het probleem dus niet zitten.
Toch is de Q-factor die ik meet slecht. Het is nu nog maar zo'n 100.
Hoe zou dit komen? Zouden de dielektrische verliezen in de printplaat zo hoog zijn dat de Q-factor eronder lijdt? (Het elektrische veld gaat immers door de printplaat heen)
Of zijn er andere redenen waarom dit geen hoge Q-factor op zou leveren?
Verkeerde vorm bijvoorbeeld, of ietwat scheve platen, zodat de veldsterkte misschien wat groter is hier en daar.

Wat voor Q-factor zou een goede magloop eigenlijk hebben? (radiatieverliezen zouden een Q-factor van een paar duizend toelaten; dus dat is zeker niet de limiet waar ik tegenaan loop)
[Bericht gewijzigd door (Z)weetvoetje op 19 mei 2008 18:10:46]

Glas heeft een dielectrische constante van ong. 4 (?)
http://en.wikipedia.org/wiki/Dielectric_constant

Meet de Q met een printplaat varco en met een gewone varco.
Ik heb wel veel verschilende varco's gezien, ook voor hoge spanningen, maar nog nooit een printplaat varco.
Een Q van 100 vind ik niet echt laag maar ik heb nog geen praktische ervaring met loopantenne's. Staat nog op het to-do (probeer) lijstje.




[Bericht gewijzigd door rbeckers op 19 mei 2008 18:58:48]

Is een vacuum varco niet het beste ? Ik heb op mijn andere laptop een groep dos-basic-progjes met hele leuke functies. Je kan er de vreemdste dingen mee berekenen. Eentje gaat helemaal over condensators. Je geeft het dilectrium, materiaal, maten enz op en hij geeft de overslagspanning en waardes maar ook omgekeerd geeft hij hoe groot of hoeveel platen, buizen of wat dan ook je nodig hebt. Heb ik van internet. Heet iets als Ham-files ofzo. Moet ik hier nog op installeren.
Staat nu in de elector een leuke: engergie uit geluid. Een luidspeaker gaat trillen als je er een signaal opzet maar levert signaal als je hem laat trillen. Leuk idee.
Zou je ook door trilling kunnen doen. Dat is iets voor FET om te bouwen, wordt je soldeerbout weer eens gebruikt . Maakt het in een kastje met een accu en zet hem langs de startbaan. Aan het eind van de dag is je accu weer vol.

Fred
[Bericht gewijzigd door fred101 op 19 mei 2008 19:47:08]