Grote trafos.

Er stond in "de ingenieur" een plaatje van een grote trafo. Dwz. een kwart tot de helft van wat er nu ergens in een polder op z'n kant ligt.

Die trafo was bedoeld om de 220kV van een windmolenpark naar de 380kV van het verbindingsnetwerk te transformeren.

Ik vraag me nu af: Zou dat een auto-trafo zijn, of zou hij met gescheiden wikkelingen zijn?

In deze toepassing kan ik me voorstellen dat je de galvanische scheiding niet nodig hebt.

In de meeste andere gevallen, daar waar je vanaf 380kV via een aantal tussen stappen richting de 230V gaat, dan zou ik denken voor de veiligheid wil je niet dat je 230V net galvanisch met de 5- of 10kV distributiespanning verbonden is, maar idem op ieder van de tussenstappen.

Weet iemand hoe dat in de praktijk in de energiedistributie zit?

Zulke trafo's hebben altijd gescheiden wikkelingen. Bij deze spanningen staan de wikkelingen altijd in ster geschakeld. Je zou dus kunnen denken dat je de sterpunten aan elkaar kunt knopen. Maar dat doen ze niet.

Een hoogspanningsnet is zwevend uitgevoerd. Het voordeel is dat bij een aardsluiting in één van de fasen de zaak gewoon in bedrijf kan blijven.
Maar bij een aardsluiting wordt het sterpunt versleept. Bij een autotrafo zou je dan ook het sterpunt van de andere spanning meeslepen. En dat willen ze niet.

In m'n laatste werkzame jaren werd er in Zoetermeer en omgeving een 23kV net aangelegd.
Het beste was geweest bij de Werner van Siemensweg in Zoetermeer twee 150/23kV trafo's als voeding van dat netwerk, maar dat had waarschijnlijk een prijskaartje. In plaats daarvan werden er aan de Groeneweg in Zoetermeer drie spaartrafo's neergezet, bij het 25kV verdeel station daar.
Inderdaad, wat KlaasZ zegt, als je dan een aardsluiting ergens in je 23kV éénfasekabels hebt, dan piept er prompt ergens een van de 25kV kabels ook door.

Edit: het olie expansievat op zo'n trafo word door stroomboeren aangeduid als conservator. Vroeger zag je die olievaten ook op distributietrafo's. Op grotere trafo's staat het ding met een met silicagel gevulde pot in verbinding met de buitenlucht.

[Bericht gewijzigd door mvdk op (19%)]

Op 14 september 2022 14:43:48 schreef KlaasZ:
Een hoogspanningsnet is zwevend uitgevoerd. Het voordeel is dat bij een aardsluiting in één van de fasen de zaak gewoon in bedrijf kan blijven.

En ik neem aan dat er ergens een lampje gaat branden als het sterpunt van een 380kV verbinding ineens 220kV is geworden?

(Ik heb tijdens m'n studie alle power-vakken weten te omzeilen... :-) Voor "werk" geen last van hoor, bovenstaande vragen gewoon uit interesse/algemene ontwikkeling (elektro-nerd-variant).)

[Bericht gewijzigd door rew op (21%)]

Op 14 september 2022 21:38:18 schreef rew:
[...]En ik neem aan dat er ergens een lampje gaat branden als het sterpunt van een 380kV verbinding ineens 220kV is geworden?

Jawel, de spanning op het sterpunt is ongeveer op aardpotentiaal. Maar die wordt wel bewaakt. Hoe die schakeling in elkaar zit, die kennis is een beetje weggezakt. Niet alleen wordt geconstateerd dat er een aardsluiting is, er zitten z.g. aardsluitrichtingrelais in die per lijn aangeven in welke richting de aardsluiting zit. In het regionaal centrum van ons bedrijf stond een overzichtspaneel van het hoogspanningsnet waarop dan allemaal pijltjes verschenen die naar de aardsluiting wezen. En zo konden ze snel zien in welk lijngedeelte de aardsluiting zat. En daar gingen ze dan als de bliksem naar toe om te zien wat er aan de hand was. Een aardsluiting kan wel een poosje blijven bestaan, maar het moet niet te lang duren.

als een lijntje naar beneden komt is de spanning al afgeschakeld voor deze op de grond ligt. toen die vakwerk masten die door een valwind omwaaiden een 150KV lijn over een schuur met ijzeren golfplaten viel, dat zou een beste knetter gegeven hebben, maar niks. hetzelfde lijntje wat rookte 2 weken terug overigens..