Hallo, ik heb een vraag over het meten van niet veranderende dc magnetisme in de kern van een transformator.
Voor dc puls transformatoren wil ik het niveau van 'in-kern' magnetisme meten(op de scope) in de 'rustperiode' van de transformator. Dus wat het magnetisme doet tussen de dc pulsen in.
Maar de moeilijkheid zit hem in dat ik dus de mogelijkheid wil hebben dat statische (niet bewegende of veranderende) velden gemeten kunnen worden.
Ik heb geen idee of dit überhaupt mogelijk is...
Ik heb al hall sensors geprobeerd maar die registreren nauwelijks iets op het oppervlakte van de transformator kern.
En sense coils zijn ook niet echt een optie omdat het hier om niet bewegende velden gaat.
Alvast bedankt voor de reactie!
Groeten.
Op 28 oktober 2010 11:14:25 schreef Trc:
Ik heb al hall sensors geprobeerd maar die registreren nauwelijks iets op het oppervlakte van de transformator kern.
Lijkt me logisch. Als je veldsterkte meet op het oppervlak van de kern, dan is dat magnetisch strooiveld. En elke trafofabrikant doet juist zijn stinkende best om dat zo klein mogelijk te houden.
Je zult moeten meten in een luchtspleet van de kern, als die er is.
hmm ja, een luchtspleet is geen optie.
Misschien bestaat er een probe-achtig iets dat je om de kern heen zet ofzo?
Naar het schijnt moet je echt een gedeelte van de flux naar buiten brengen. Hier met een stukje high-permeability materiaal:
De meting van de flux in het omloopstukje gaat dan verder op de gewone manier van de fluxgate.
De paper waar dit uitkomt heb ik niet en is trouwens in het Japans; plaatje is uit de artikelomschrijving.
(Z)weetvoetje
Hogepriester in het genootschap der mexicaanse hond. // // Aan 2% van de mensen is 50% van het bezit ; 1% van het bezit is aan 50% van de mensen.
Je kunt proberen te meten wat de zelfinductie is van een spoeltje rond de kern. Als er weinig magnetisatie is, dan werkt dit niet, dan is de zelfinductie constant. Maar zodra de kern enigszins in verzadiging begint te komen dan loopt de zelfinductie flink terug.
Als je bent geïnteresseerd in hoeverre de kern in verzadiging raakt, dan is dit erg handig.
Freddy
Hompage: https://meettechniek.info
Als je de magnetische fluxdichtheid wilt meten dan zul je dit zoals eerder aangegeven in een spleet in de kern moeten doen.
Wil je de magnetische veldsterkte meten (dit geef je ook aan in jou vraag) dan is it eenvoudig te berekenen:
H=(IDC*N)/l
dus DC-stroom * aantal windingen gedeeld door de magnetische weglengte van de kern.
Nu zijn er nog twee manieren om de magnetische fluxdichtheid te achterhalen:
1) berekenen: Weet je permeabiliteit bij de zojuist berekende fluxdichtheid dan geldt B=μ*H. Nu zal het kernmateriaal een zekere hysterese vertonen. Maar door de impulsvormige stromen die ook door de spoel lopen kun je de maagdelijke kromme gebruiken.
2) meten: Breng een extra wikkeling aan die niet te veel beinvloed wordt door de andere wikkelingen. Sluit deze aan op een integrator, en de magnetische inductie wordt dan:
B(t)=integraal 0-t(E(t)/(-N*A))dt
Hierin is A het oppervlak dwarsdoorsnede van de kern. Start met een gedemagnetiseerde kern en een DC-stroom 0.
Nu hebben integratoren de neiging weg te lopen, maar voor een kort moment na het starten van de meting kunnen de resultaten betrouwbaar genoeg zijn.
Bedankt voor alle reacties tot dusver!
Ik ben diverse looped kernen aan het testen met dc erop, en wat me opviel dat sommige kernen een magnetisch veld vasthouden ook nadat de dc puls is geweest. Maar sommige kernen doen dit niet. Dus het ene kern type lijkt meer magnetisme vast te houden na de dc puls dan de andere. En dit is wat ik wil weergeven op de scope. Zodat ik kan zien 'hoeveel' word vastgehouden. Al om al om beter te weten wat er gebeurt in de kern.
Freddy
Hompage: https://meettechniek.info
Ooooh, zeg dat dan gelijk. Wat je dus eigenlijk wilt is een hysteresermeting verrichten.
http://www.meettechniek.info/passief/magnetische-hysterese.html