Hoi,
Ik heb wat vraagjes over LC kringen.
1)
Stel: ik neem een spoel met een inwendige weerstand R1 van 0.5 ohm, L=100µH. Er staat ook een weerstand van 1k (R2) in serie met de spoel. Ik sluit dit alles aan op een wisselspanningsbron met een frequentie van 50329.255 Hz.
Dan is Xl=31.623 ohm, Z=1000.999. Nu zal er een bepaalde stroom lopen.
2)
Dan zet ik over de niet ideale spoel een condensator (C1) van 100nF. Xc=Xl. Nu zal er resonantie ontstaan. Om nu de Q factor te berekenen doen we Xl/R. (De weerstand van de condensator is verwaarloosbaar klein in dit geval)
Maar moet ik nu alleen maar R1 (=0.5ohm) of ook R2 (=1k) nemen als R waarde bij de Q berekening? Ik denk dat ik alleen maar R1 moet nemen omdat alleen deze maar in de kring resonantiekring staat. Dus Q=Xl/R=31.623/0.5=63.246
Maar om nu de totale impedantie bij resonantie te berekenen moet ik Ztot=Q²*R doen. Ik denk dat hier wel R1+R2=R geldt. Dus Ztot=63.246*1000.5=63249.162 ohm.
Ik neem ook aan dat als er een parallelweerstand aan de kring zou staan ik voor Ztotaal te bekomen gewoon de formule voor parallele weerstanden moet toepassen.
Hier is een afbeelding om het wat duidelijker te maken. Links is de eerste situatie, rechts is de 2de situatie (resonantie).
Stel dat ik in de buurt van de resonerende spoel een andere spoel breng, waaraan een weerstand hangt. Er zal dan door het wisselende magnetische veld een stroom gaan lopen in die "secundaire" spoel en weerstand. De resonantiekring zal dit als een verlies zien omdat er eigenlijk parallel energie wordt afgenomen (parallele weerstand).
Maar omdat deze secundaire spoel een magnetisch veld heeft dat het primaire veld tegenwerkt (van de spoel in resonantie aangesloten op de bron) zal de Xl waarde dalen. Als de Xl waarde bij een bepaalde, vaste, frequentie daalt zal de L moeten veranderd zijn (Xl=2*pi*f*L).
Dit zou betekenen dat als je een spoel die in resonantie is belast ,door een secundaire spoel met belasting in de buurt te brengen, de L waarde en dus ook de resonantiefrequentie zou veranderen van deze LC kring (en dus niet meer de aangesloten frequentie zal zijn waarop deze LC kring oorspronkelijk resoneerde)
Ik hoop dat jullie wat duidelijkheid kunnen scheppen.
Alvast bedankt 
Op punten 1 en 2 heb je het juist wat de Q aangaat. De Q factor geldt alleen voor de resonantiekring, daarom moet je de weerstand in die kring gebruiken.
Voor de totale impedantie tel je die R2 er nog bij op. Je moet dan echter eerst de parallelvervangweerstand voor de kring uitrekenen. Daarvoor geldt Rp = Q2/Rs. Let op, delen, niet vermenigvuldigen. ← Da's fout, ik zat nog met: Rp = XL2/Rs
Wat nu die koppeling met een tweede spoel aangaat: ja, door die koppeling gebeuren er twee dingen. Je onttrekt energie uit de primaire kring om in de secundaire weerstand stroom te laten vloeien, zodat de Q zakt; èn je vermindert de zelfinductie die je over de aansluitingen van de primaire spoel meet.
Door de weerstand in de secundaire kring regelbaar te maken, kun je dus de resonantiefrequentie van de afstemkring beïnvloeden. Maar dat is geen goede manier, omdat de Q heel slecht wordt.
Maar het is wel iets om rekening mee te houden.
Een goede toepassing is een extra, goed geleidende ring die in een spoel draaibaar is opgesteld om daarmee de zelfinductie fijn te regelen. Met de ring in het vlak van de windingen is de beïnvloeding het grootst, en daalt de L het meest. Met de ring er loodrecht op is er geen L-vermindering. In deze toepassing wordt de Q bijna niet slechter, omdat in de koperen ring praktisch geen vermogen verloren gaat.
Bedankt voor je antwoord,maar mijn boeken beweren nochtans Ztotaal=Q²*Rs.
Anders gezegd : Ztotaal=U*Rs*C/L
(Rs is de koperweerstand van de spoel zelf)
Ach, ik zwam ook. Ik zal het zo even corrigeren.
Ik had in het hoofd: Rp = XL2/Rs. (deze klopt wel! )
Nu is XL = Q Rs natuurlijk. Zo komt er dus:
Rp = (Q Rs)2/Rs, ofwel
Rp = Q2Rs2/Rs, waaruit tenslotte
Rp = Q2Rs
waarmee je boek het bij het rechte eind heeft. Excuus voor de verwarring. 
Ok, maar ik lees hier ook dat, bij een parallelle LC kring, de spoel-en condensatorweerstand (serieweerstand(=weerstand van de geleiders)) invloed heeft op de resonantiefrequentie.
Hoewel dit bij een serie LC kring niet het geval is.
Ik vind dit een beetje raar omdat de weerstand in een parallelle LC kring toch alleen maar verlies produceert. Ik zie niet in hoe een weerstand de fres kan beïnvloeden.
Nog iets, als we nu ook rekening gaan houden met de parallelweerstand van een condensator (lekweerstand) dan zal de fres ook veranderen? Omdat dit zo een beetje hetzelfde is als een gekoppelde spoel (welliswaar geen tegenwerkend magnetisch veld van de secundaire) maar toch wel energie die afgesnoept wordt..
De verandering in effectieve zelfinductie door de gekoppelde secundaire spoel komt NIET door de verliezen. Hij komt doordat je secundair stroom laat lopen, waarvan je dan de invloed van het opgewekte veld gaat merken; dat is lang niet hetzelfde.
De verandering in L is het grootst als de secundaire weerstand nul is. Juist dan zijn er geen verliezen - alleen een andere gemeten zelfinductie.
Je kunt het ook zo zien, dat een gedeelte van de oorspronkelijke spoel nu niet mee doet.
De serieweerstand van een spoel beïnvloedt de resoanatiefrequentie van een parallelkring ook, maar niet doordat hij de zelfinductie zou beïnvloeden; dat doet hij nl. niet. Maar van de totale schakeling die je zo maakt, neemt de resonantiefrequentie af.
Als je een weerstand in serie met de condensator zou zetten, zou de resonantiefrequentie juist toenemen.
Dat kan zelfs in het bovenstaande plaatje: als je de spanningsbron daar rechtstreeks op de spoel aansluit, dan staat - van de bron uit gezien - de weerstand in serie met de condensator. De gemeten resonantiefrequentie valt dan hoger uit, in plaats van lager!
Parallelweerstanden over de L of de C van een serieresonantiekring hebben ook zo'n effect, alleen (maar dat zal je inmiddels niet meer verbazen) andersom.
Dus als die R1 vanop jou plaatje in serie met de condensator zou staan zou de fres verhogen?
Hoe moet ik parallelle weerstanden dan zien?
R parallel aan L => fres stijgt
R parallel aan C => fres daalt
Is dit correct? Lijkt me een beetje raar
Paralelle weerstanden over de L of C in een seriekring dus, hè. 
We hebben het hier trouwens steeds over resonantie bij opgelegde sturing (excitatie) van buiten af, dus met een een aparte bron.
Als je een geladen condensator aansluit op een spoel en de boel dan zijn gang laat gaan, krijg je ook een (uitstervende) trilling. De frequentie dáárvan is steeds wat er uit de gewone resonantieformule komt.
Er is dus verschil tussen resonantie met uitwendige bron (gedwongen trilling), en resonantie zonder uitwendige bron (vrije trilling).
Dat hoeft je niet te verbazen, als het - bij een uitwendige bron - al uitmaakt aan welke kant van de weerstand je die bron aansluit..
En er bestaan nog andere definities. Tot nu toe keken we bij welke frequentie de maximale of minimale stroom uit de bron genomen wordt.
Maar er is ook de faseresonantie: dat is de frequentie waarbij de uit de bron genomen stroom in fase is met zijn spanning.
Dat hoeft niet dezelfde frequentie te zijn!
Als een oscillator verloopt, gebeurt dat door een verloop van de faseresonantie. Hij oscilleert nl. op dié frequentie, waarbij de totale fase nul (of 180 greaden) is. Dat hoeft niet per se de maximale amplitude te zijn.
Zo komt het dat kleine weerstanden al een aanzienlijk verloop te zien kunnen geven.
Ah ik bedoelde parallelle weerstanden in over een LC parallelkring.
Dank je voor je uitleg. Ik zou graag een boek hebben dat dieper op deze materie ingaat. Van waar weet je dit allemaal?
Oh, dat staat in allerlei boeken over hoogfrequent techniek. Er is niet echt één enkel boekje waar je precies alles in vindt wat je nodig hebt. Lees gewoon alles wat je tegenkomt.
Op Internet staat tegenwoordig ook veel. Kijk hier eens (maar er zijn nog meer goede!):
http://www.ham-radio.nl/cursus/cursusintro.htm
Als je Engels kunt lezen, is de site waar het plaatje van die kring vanaf komt een echte aanrader.
http://www.allaboutcircuits.com/
En mijn eigen boek natuurlijk.
