Stappenmotor

In rood omcirceld is het sensortje wat de "nulpositie" detecteert.

Zet je hem aan, moet de motor gaan draaien voor enige tijd voordat ie stopt met de foutmelding. Draait de motor voor de foutmelding niet, dan is de sturing van de motor kapot.

Het eerste wat me opvalt is dat de stappenmotor met een gewoon snaartje de antenne aandrijft; daarmee is duidelijk dat de positie van de stappenmotor niet gebruikt wordt om de positie van de antenne te bepalen, want dan hadden ze daar een tandriem of tandwiel overbrenging voor moeten gebruiken. Het ligt nogal voor de hand dat het kleine printje dat half onder het zwarte snaarwiel zit voor de feedback moet zorgen. De 3 draden (blauw, rood, groen) suggereren een enkele hall sensor (2 draden voor de voeding en 1 voor het signaal), maar dat is een beetje een gok. Dan is ook nog de vraag hoeveel pulsen dat ding per omwenteling zou geven; ik zou denken dat het maar 1 puls per omwenteling is, waarmee de positie bekend is, en de snelheid varieerd zo weinig dat je waarsschijnlijk prima wegkomt met de metingen van de vorige omwenteling.

Je zou kunnen proberen wat er gebeurd als je het motortje aan een externe driver hangt, of de antenne op een andere manier zou aandrijven.

Ik heb nooit geweten dat dergelijke mobiele radarsystemen nog met zo'n groot vermogen zenden. Hoe komt het eigenlijk dat meerdere systemen elkaar niet ontzettend storen? Wordt er nog een pseudo-random bitpatroon op gemoduleerd of zo?

@REW: of iets heel anders, waardoor het ding nooit zover komt dat hij de motor aanzet. Hoewel het natuurlijk goed mogelijk is dat het wel met de aansturing van de motor te maken heeft, lijkt het me ook wel handig om daar niet blind op te staren. Het lastige is natuurlijk dat we niet weten aan welke voorwaarden moet worden voldaan om op dat punt te komen.

[Bericht gewijzigd door SparkyGSX op maandag 6 oktober 2014 11:14:41 (13%)]

4kW is niet echt veel voor radar. Grote militaire radars gaan tot enkele Megawatts! Vergeet niet dat de puls duur maar kort is (enkele µS) en dan zeg 360 pulsen of meer per omwenteling; het is geen CW-zender.

Ik zit nog te wachten op een boek over radar ("Radar spelled backwards"), dat uit de VS moet komen. Heel interessante materie. Helaas is de post (lees douane) nogal traag.

Het kan natuurlijk ook een ashoekdecoder zijn met een optische sensor. (kan natuurlijk niet met drie draden plus massa ). Dat is heel wat nauwkeuriger dan een puls per omwenteling.
Die Een ashoekodecoder kan samen met een teller die de hf-pulsen telt heel wat informatie aan het display verschaffen, die door een processor verwerkt kan worden.
Iedere puls moet overeenkomen met een radiale sweep op het scherm die steeds een aantal seconden of minuten verder op het scherm loopt
Een radarbeeld wordt vanuit het centrun gesweept. Het centrum van het beeld komt dan overeen met de locatie van de antenne.

De 3 draden (blauw, rood, groen) suggereren een enkele hall sensor (2 draden voor de voeding en 1 voor het signaal), maar dat is een beetje een gok. Dan is ook nog de vraag hoeveel pulsen dat ding per omwenteling zou geven; ik zou denken dat het maar 1 puls per omwenteling is, waarmee de positie bekend is, en de snelheid varieert zo weinig dat je waarschijnlijk prima wegkomt met de metingen van de vorige omwenteling.

Helemaal mee eens.

Ik heb nooit geweten dat dergelijke mobiele radarsystemen nog met zo'n groot vermogen zenden. Hoe komt het eigenlijk dat meerdere systemen elkaar niet ontzettend storen?

Nee. Van oudsher is er helemaal geen bitpatroon - het spul werkt gewoon analoog.

Klassieke radar: Voor het begrip: de scanner staat stil (we kijken 1 kant op). Er wordt een puls uitgezonden. Op dat moment triggert de ontvanger waardoor er een sweep in de richting van de scanner over de CRT gedaan wordt. komt er wat terug, dan wordt de beam aangestuurd, zo niet, dan onderdrukt. Fosfor gloeit wel even na, dus als je een langer nagloeiende fosfor gebruikt, dan ben je er. Nu laten we het spul rond draaien en passen de sweep over de CRT daarop aan.
Spannender dan dat is het niet.

Tegenwoordig wordt er een bitmapped plaatje van gemaakt, maar het principe is niet veranderd.

Reden dat je niet zo'n last van elkaar hebt, is dat die antenne behoorlijk richtingsgevoelig is (dat moet ook wel, want anders heb je geen onderscheidingsvermogen in je peiling). Dus iemand die er onder een hoek op staat, heeft al een veel zwakker signaal. Verder lopen de frequenties iets uiteen. Daar is ook de antenne weer op aangepast. Dus de volgende radar die op een iets andere frequentie werkt, komt ook al moeilijk binnen.
Ja, het gaat soms fout als je relatief dicht bij elkaar zit. Dat noemen ze 'interference' (duh...) en daar heb je iets voor wat weer wat filtert (Interference Rejection). Hoe dat precies werkt (technisch) weet ik niet. Operationeel werkt het matig. Maar in de praktijk loop je er zelden tegen aan omdat de selectiviteit en richtingsgevoeligheid van de antenne bijna alle ellende al oplossen.

Zoals TA ook al beschrijft, wordt er een (virtuele) sweep gedaan. Tegenwoordig gewoon een processor die weet waarheen de scanner kijkt en gewoon berekent welke pixels aan en welke uit moeten. Timing voor de scanner is dan ook een eitje als je maar zo nu en dan synced.

Om iets te begrijpen zou je ook even op de Google site van Neonixie-L kunnen kijken. Er heeft daar iemand een klok gemaakt van een radardisplay, dat op de manier werkt waarop een radarbeeld wordt gemaakt op het scherm. Je moet er wel een account aanmaken en inloggen.

Njm3517 naast de witte connector is een de stappenmotorsturing. En de 4 diodes boven de witte connector moet je ook even nameten op sluiting.

Hier heb je de datasheet van de driver:
http://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=w…