Bandomschakeling d.m.v. parallel schakelen spoelen.

Op http://members.home.nl/radiomorningstar/receiver.gif zie ik een regeneratieve ontvanger met twee spoelen op een ferrietstaaf, een midden- en een kortegolfspoel. Om de kortegolf te kunnen ontvangen, wordt de kortegolfspoel parallel aan de middengolfspoel geschakeld. Door deze parallelschakeling van twee spoelen op dezelfde ferrietstaaf daalt de de totale zelfinductie van de spoelen.

Mijn vraag is of dit wel een goede manier is om zo tussen de diverse banden om te schakelen. Uiteraard moeten beide spoelen op de ferrietstaaf wel in dezelfde richting gewikkeld wezen.

Bezopen idee natuurlijk. Als de koppeling via de staaf goed is, wordt de zelfinductie praktisch nul (ongeacht of je mee- of tegenfase aansluit).
Als de spoelen slecht gekoppeld zijn houd je wel wat zelfinductie over, maar heel erg afhankelijk van de koppeling.

Verder wordt de totale spoelkwaliteit nog veel en veel slechter dan van elke spoel afzonderlijk. Als de koppeling goed is, gaat de kwaliteit ook ongeveer naar nul.

Toch denk ik niet dat zal opvallen. De bouwer heeft toch geen enkel idee van de frequentie waarop hij uit zou moeten komen, en de gevoeligheid fok je toch kunstmatig op met de terugkoppeling. Je zult echt wel genoeg gefluit horen. :)

Spoelen in serie zetten?
Dit werd in veel vintage radio's gedaan. De spoel dan kortsluiten voor een ander frequentiegebied.

Klopt,ben ik ook wel eens tegengekomen en bij gebruik van losse, niet magnetisch gekoppelde, spoelen is het geen probleem, maar bij een ferrite antennestaaf zitten de spoelen magnetisch gekoppeld en is kortsluiten uit den boze.
Mac.

Spoelen kortsluiten op een feriet antenne werkt natuurlijk niet..

Het is op zich wel handig om bij ontvangers niet gebruikte spoelen kort te sluiten om ongewenste effecten door de eigenreosnantie van de spoelen te voorkomen. Maar dan moeten de spoelen wel afzonderlijk van elkaar zijn en niet gezamenlijk op een ferrietstaaf zijn gewikkeld, anders ontrekt de kortgesloten spoel energie aan de actieve spoel.

Zoals hierboven al gezegd: het gaat niet om een beetje 'onttrokken energie'; om de Q maakt niemand zich zorgen, als ze 't al snappen.

Het punt is meer dat de zelfinductie in het 'ideale geval' nul wordt; en in ieder geval onmogelijk te voorspellen is omdat hij heel erg afhankelijk wordt van de koppeling.

Teken er eens de grafiek van. Zet 20uH en 200uH parallel, en laat de koppelfactor van -1 tot +1 lopen. Merk op hoe ontzettend steil de grafiek gaat lopen in de buurt van de k=1 (of -1).
Bij lopen over de vloer verandert je zelfinductie dan al.