Hallo allemaal,

Kan iemand mij misschien uitleggen/praktijk voorbeeld geven wat er voor pleit (voordeel) om juist een 0-20mA signaal te gebruiken in plaats van een 4-20mA signaal?

Ik was compleet in de veronderstelling dat 4-20mA juist gebruikt voor de draadbreuk detectie (live zero).

Oplossend vermogen is groter.

Volgens mij is die 4mA juist bedoeld als voeding van het 'device'.

0-20mA zou je dan gebruiken als er een externe voeding is. Verder maakt het - voor zover ik weet - niet uit (zolang je natuurlijk het spul niet door elkaar gebruikt :) ). Maar wie weet komt er nog iemand met een mooi verhaal.

Beide, het is en voor voeding en voor draadbreukdetectie.

Dat gezegd, in mijn omgeving kom ik 0 tot 20 eigenlijk amper tegen.

Een voorbeeld wat ik kan bedenken is de toerental terugmelding van een frequentieregelaar.
Die uitgang is actief (levert stroom) en dit driveje wordt compleet uitgeschakeld als een installatiedeel buiten bedrijf is.

Zou je dit uitvoeren in 4-20 begint de PLC te morren dat zijn ingangen onder de low limit zitten. (want het voedende signaal valt weg)
Dus dat signaal heeft 0-20mA gemaakt.
De aansturing van de drive is wel gewoon 4-20.

Tot zover bedankt voor de snelle reacties!!!

Wat pleit tegen 0 - 20 mA is:
0 is erg moeilijk,
Ook iets meer kans op stoorsignalen.

4-20mA wordt ook gebruikt als je over een lange weg een meetgegeven moet doorsturen in niet digitale vorm. Onze (VEGA) peilmeters sturen zo hun gegevens door. Is ook gemakkelijk te splitten voor meerdere doeleinden. Bijvoorbeeld PLC en weergave.

Dat is een voordeel van current loop of dat nu vanaf 0 of 4 is maakt niet uit.

Die 0-4mA worden ook gebruikt als voeding voor de schakeling(sensor), de meeste sensoren hebben maar 2draden.
Het signaal loopt dan van 4-20mA.

Die 0-4mA worden ook gebruikt als foutdetectie. 0 betekent draadbreuk of defect.

0 - 20mA is iets makkelijker te maken dan 4-20mA. Maar dat gaat ten koste van betrouwbaarheid doordat je foutsituaties niet meer kunt detecteren.