[mega domotica] - adressering -> EEPROM of DIPSWITCH

Hallo

dit hoort bij mijn 5-jaar mega domotica project. Ieder lichtpunt en schakelaar (en andere units) zijn verbonden met CAT-5, en nu begin ik met de elektronica te ontwikkelen.

Ik denk dat de communicatie gewoon een low-level protocolletje gaat zijn dat random pakketjes van een paar bytes (identifier, adres, payload, CRC of zo) op het netwerk gooit totdat the andere partij een ACK geeft.

gerelateerde discussie hier: http://www.circuitsonline.net/forum/view/54274

Volgende stap in de uitdaging is de adressering van de nodes. Ik wil dus iedere node een uniek adres geven, van minstens 8 bits.

Er zijn waarschijnlijk 2 praktische mogelijkheden:

1) voor ik de nodes monteer, schrijf ik met een PC tool een unieke identifier in bvb. EEPROM
2) iedere node is gelijk maar een dip-switch of rij jumper headers kies ik een adres

Ik neig naar het laatste omwille van 2 redenen:

1) ik heb maar 640 bytes codespace, dus de code zal supercompact moeten blijven. I2C gaat me al snel 100 bytes kosten
2) ik ga de HC11 gebruiken, en de HC11 moet her"flash"baar zijn zonder dat ik de node moet demonteren. Ik was van plan om de bootstrap mode te activeren en dan de nieuwe code over het netwerk te sturen. Ik moet dus een manier vinden om de HC11 aan te kunnen spreken met zijn specifiek adres, wat dan de bootstrap mode opstart, en dan wacht voor nieuwe code. Dat lijkt me makkelijker met een HW oplossing.

Dus, en hier komt de vraag:

Vermits de nodes in een wandcontactdoos moeten passen, moeten ze zo klein mogelijk zijn. Gewone DIP switches zijn veel te groot, maar er bestaan ook half-pitch SMD dipswitches. Behalve bij Mouser, vind ik die dingen nergens te koop. Weet iemand waar? Een paar euro per dipswitch lijkt me ook wel wat veel, omdat ik er tientallen nodig heb. Een andere mogelijkheid zijn mini jumper headers die je op harde schijven vindt (vond..). Niet zo makkelijk maar het kan nog een paar vierkante millimeter extra winst opleveren. Weet iemand waar je die kan krijgen?

SMD verdient uiteraard de voorkeur, zo kan ik de print aan beide kanten volproppen.

Bert

Voor dit soort (eenmalige) instellingen worden ook vaak gewoon kleine soldeerpadjes gebruikt. Gewoon 8 padjes op een rij naar massa of plus; die je met een druppeltje soldeer kunt sluiten of open laten. Weinig ruimte nodig en erg goedkoop...

0 ohm weerstanden gebruiken, tenzij je iedere dag 't adres wilt wijzigen ...

Ik heb het anders opgelost:

Ik heb gewoon 1 druk schakelaar voorzien op mijn PCB.
Als daar op gedrukt wordt gaat de software alive-messages uitsturen.
Als er een alive message wordt uitgestuurd naar een node-adres dat al bestaat antwoordt die node en weet de nieuwe node dat dit adres al in gebruik is.
Daarna probeert hij het volgende totdat er geen node meer antwoord. Dan weet hij dat dit adres vrij is en zal dit schrijven naar eeprom.

640 bytes codespace? Dat is wel erg klein.

Kun je niet beter een andere microcontroller pakken met ingebouwde EEPROM en net wat meer programmegeheugen?

Heb het zelf opgelost zoals tin beschrijft, alleen dan niet dat de node zelf een adres opzoekt, maar dat de centrale PC/CPU die toewijst. Anders is het netwerk immers niet master/slave maar multimaster.

Opzich is de methode die tin beschrijft heel erg elegant, maar heeft wel als nadeel dat je niet precies weet welk adres een node heeft.

Op 2 november 2007 14:29:31 schreef tin:
Ik heb het anders opgelost:

Ik heb gewoon 1 druk schakelaar voorzien op mijn PCB.
Als daar op gedrukt wordt gaat de software alive-messages uitsturen.
Als er een alive message wordt uitgestuurd naar een node-adres dat al bestaat antwoordt die node en weet de nieuwe node dat dit adres al in gebruik is.
Daarna probeert hij het volgende totdat er geen node meer antwoord. Dan weet hij dat dit adres vrij is en zal dit schrijven naar eeprom.

Da's een erg mooie oplossing moet ik toegeven, maar voor mij zitten daar een paar nadelen aan:

- de node moet fysiek bereikbaar zijn, hetgeen bij mij al moeilijk ligt (twee in de drainage, 1 aan de afvalwaterverwerking, 1 aan de waterpomp, en nog een aantal in het plafond 5 meter boven de grond)
- SW update zal wat moeilijker liggen, ik zie zodadelijk niet hoe ik met een HC11 een systeem zou kunnen bouwen dat een foolproof reflashing systeem modelijk maakt.
- mijn bus heeft een uplink en een downlink, en de nodes luisteren allemaal op de downlink lijn en zenden op de uplink lijn. Dat zou nog op te lossen zijn door de server wat intelligentie te geven.

Nochtans een prachtig idee, heb je het zelf onworpen?

Op 2 november 2007 14:57:38 schreef dexter:
640 bytes codespace? Dat is wel erg klein.

Ja, vandaag de dag wel. 10 jaar geleden niet, toen ik al die duizenden 68HC11s gekocht heb.

Nu is de instructieset van de HC11 wel erg uitgebreid en je kan erg veel intelligentie in een halve KB proppen. Alles in CISC assembler uiteraard.

Kun je niet beter een andere microcontroller pakken met ingebouwde EEPROM en net wat meer programmegeheugen?

HC11 heeft EEPROM ingebouwd!! Daar had ik verdorie nog niet aan gedacht. Want de code wordt ook in EEPROM opgeslagen, het programmageheugen is niet gebaseerd op flash.

Dus ik kan de externe EEPROM al laten varen en gewoon een interne EEPROM byte gebruiken.

Uiteraard had ik een andere controller gekocht moest ik vandaag de beslissing nemen maar ik heb ze nu en het lijkt me een geweldige verspilling om al die duizenden controllers weg te laten rotten.

Heb het zelf opgelost zoals tin beschrijft, alleen dan niet dat de node zelf een adres opzoekt, maar dat de centrale PC/CPU die toewijst. Anders is het netwerk immers niet master/slave maar multimaster.

Ook mooi, hoe gaat dat precies in zijn werk? De node kiest een random nummer, broadcast dat naar de server die dan een vers adres uit de lijst haalt? Is dit ook je eigen ontwerp?

Op 2 november 2007 15:42:27 schreef Bert_mc:
[...]

Da's een erg mooie oplossing moet ik toegeven, maar voor mij zitten daar een paar nadelen aan:

- de node moet fysiek bereikbaar zijn, hetgeen bij mij al moeilijk ligt (twee in de drainage, 1 aan de afvalwaterverwerking, 1 aan de waterpomp, en nog een aantal in het plafond 5 meter boven de grond)
- SW update zal wat moeilijker liggen, ik zie zodadelijk niet hoe ik met een HC11 een systeem zou kunnen bouwen dat een foolproof reflashing systeem modelijk maakt.
- mijn bus heeft een uplink en een downlink, en de nodes luisteren allemaal op de downlink lijn en zenden op de uplink lijn. Dat zou nog op te lossen zijn door de server wat intelligentie te geven.

Nochtans een prachtig idee, heb je het zelf onworpen?

Bij mij moet ik maar 1x op de knop drukken, onmiddellijk na de fysieke installatie. Daarna blijft de module dat adres levenslang behouden. In mijn systeem is er geen reden om van adres te veranderen.

Ik heb een 30 modules momenteel in gebruik waarbij er 23 achter lichtschakelaars zitten. SW Update werkt volledig remote. Ik moet geen fysiek contact hebben met de modules. Gelukkig want iedere keer 23 lichtschakelaar uit- en inbouwen. Plezant is anders...

Ik heb 1 gesharede bus: Het systeem is volledig gedistribueerd wat betekent dat er geen master in het systeem is. Het grote voordeel hiervan is dat het uitvallen van 1 module niet het volledige systeem plat gooit. Bij een master aanpak betekent meestal dat als de master uitvalt het volledige systeem uit valt.

Zoals Dexter al aan haalt heeft deze approach ook wel wat nadelen. Vooral de code complexiteit is het grootste nadeel denk ik persoonlijk. En als je dan maar 640 bytes hebt ;)

Ja, ik heb het zelf ontwikkeld. 1 jaar ontwikkeling en nu draait het ondertussen al een jaartje. Het is nog elke avond spannend om te zien als de verlichting echt wel aan gaat als je op een knop drukt ;) Neen, ik heb nog maar 1x een probleem gehad en dat kwam omdat de ground van 1 module slecht aangesloten was.

Op 2 november 2007 16:29:04 schreef tin:
[...]

Bij mij moet ik maar 1x op de knop drukken, onmiddellijk na de fysieke installatie. Daarna blijft de module dat adres levenslang behouden. In mijn systeem is er geen reden om van adres te veranderen.

Ik heb een 30 modules momenteel in gebruik waarbij er 23 achter lichtschakelaars zitten. SW Update werkt volledig remote. Ik moet geen fysiek contact hebben met de modules. Gelukkig want iedere keer 23 lichtschakelaar uit- en inbouwen. Plezant is anders...

Ik vraag me af hoe je dat hebt aangepakt. Of, anders gezegd, hoe onderscheidt zich een "virgin" module van de andere? Als je kijkt hoe DHCP werkt, dan is het unieke MAC adres wat IP alloceren mogelijk maakt.

Ik heb 1 gesharede bus: Het systeem is volledig gedistribueerd wat betekent dat er geen master in het systeem is. Het grote voordeel hiervan is dat het uitvallen van 1 module niet het volledige systeem plat gooit. Bij een master aanpak betekent meestal dat als de master uitvalt het volledige systeem uit valt.

Geweldig, wil je wat meer info geven hoe je het hebt aangepakt? Welke CPUs, flowcharts, of andere dingen waaruit ik de logica zou kunnen afleiden. Ik probeer wat ideeen te stelen.

Zoals Dexter al aan haalt heeft deze approach ook wel wat nadelen. Vooral de code complexiteit is het grootste nadeel denk ik persoonlijk. En als je dan maar 640 bytes hebt ;)

Ja, ik heb het zelf ontwikkeld. 1 jaar ontwikkeling en nu draait het ondertussen al een jaartje. Het is nog elke avond spannend om te zien als de verlichting echt wel aan gaat als je op een knop drukt ;) Neen, ik heb nog maar 1x een probleem gehad en dat kwam omdat de ground van 1 module slecht aangesloten was.

Dat wordt nog een uitdaging, mijn vrouw heeft weinig sympathie voor falende technologie.

Wat de codespace betreft: ik zou een externe EEPROM kunnen gebruiken, maar hoe dat juist aanpakken is me nog niet duidelijk.

Is het niet een idee om op iedere node een 1-wire ID chipje te zetten.

Op 3 november 2007 16:05:20 schreef Bert_mc:
Ik vraag me af hoe je dat hebt aangepakt. Of, anders gezegd, hoe onderscheidt zich een "virgin" module van de andere? Als je kijkt hoe DHCP werkt, dan is het unieke MAC adres wat IP alloceren mogelijk maakt.

Wel, laat het me uitleggen aan de hand van volgend voorbeeld:
Je installeert je eerste node en drukt dan op de beruchte knop. De software in die node zendt dan een alive-message uit met adres 0. Omdat er dan nog geen andere modules actief zijn op de bus antwoordt niemand. Die eerste node neemt dus adres 0 aan en slaat dit op in eeprom.
Daarna installeer je de tweede node en drukt ook op de knop. Die node zendt ook een alive message uit met adres 0. De eerste node ontvangt dit en antwoord. De tweede ziet dit antwoord en weet dat adres 0 in gebruik is. Daarom probeert hij het met adres 1. Hier zal niemand op antwoorden en dus zal de tweede node adres 1 aannemen en wegschrijven...

Geweldig, wil je wat meer info geven hoe je het hebt aangepakt? Welke CPUs, flowcharts, of andere dingen waaruit ik de logica zou kunnen afleiden. Ik probeer wat ideeen te stelen.

Wel, ik gebruik avr's en als bussysteem RS485. Mijn protocol is nogal uitgebreid en je moet zelf eerst uitmaken wat je zelf wil hebben. Zo kunnen in mijn protocol twee modules 'onderhandelen' over de transmissie-snelheid.
Maar als ik jou was zou ik beginnen met eens te zoeken op CSMA/CD.

Bedankt, dat was interessant.

Dus in essentie verhoogt de virgin node zijn (haar?) adres tot er geen klachten meer komen. Goed idee. De uitdaging is dan hier wel dat de nodes allemaal online moeten zijn als de adressen uitgedeeld worden.

Onderhandelen over bussnelheid ga ik niet doen, dat verhoogt de complexiteit te veel. 9600 bps it is :)

RS422/485 wordt het ook bij mij.

Er is nog 1 groot probleem en dat is het updaten van de software met in-band technieken...

Bedankt voor de CSMA/CD link, ik kende het principle maar niet de naam (ik heb geen computer science gestudeerd :))

Bert