Arduino pcb maken voor flightsim.

Als je op Mobiflight kijkt, gaan ze daar ook van een modulaire opbouw uit.
Een grote print is vele malen duurder dan 6 printjes met 4x TPIC6B595

valt relatief mee.

Een klein print als maak kosten 2,-/4,- + verzendkosten 13,- * en BTW
Voor een grote print maak kosten ca 12,- / 18,- + Verzendkosten 16,- * BTW

Maar 1 grote PCB is ook 20x beter dan 6 losse wat mij betreft.

Maar 1 grote PCB is ook 20x beter dan 6 losse wat mij betreft.

Maar een modulair opgebouwd systeem valt ook wat voor te zeggen; dan zijn in de toekomst gemakkelijker modificaties mogelijk door één module te vervangen, i.p.v. het hele systeem.

Nadeel is de grote hoeveelheid interconnects. Dat maakt het duurder (connectors) en meer risico op contactproblemen.

Als het systeem 100% uitontwikkeld was en er geen modificaties nodig gaan zijn in de toekomst dan zou ik voor één PCB kiezen; in andere gevallen voor een meer modulair systeem.

In werkelijkheid is avionica is ook volgens modulaire principes opgebouwd, met die hele mooie grote dure ronde Amphenol-connectors om het allemaal betrouwbaar op elkaar aan te sluiten :)

Daarnaast schelen losse modules bedrading; je kunt ze dicht bij de lampjes/ledjes plaatsen. Naar de shiftregistermodule toe kan prima met een stukje netwerkkabel.

Ik dacht dat 1 grote pcb het makkelijkst was , Maar heb me totaal niet bedacht hoe complex dat eigenlijk was/is .
Het handigst is dan toch klein te houden.

Ik zie die complexiteit niet het is juist makkelijker. Om de mega en de 24 ic compact te houden en op 1 compacte pcb kan ik de mega isoleren als er een 5V zekering uitvalt. Als je alles los doet en van een klein IO bord valt de voeding weg dan moet je daar toch ook weer een een IC bijzetten die de data lijnen van mega gaan isoleren.

Maar beide kan Als je het makkelijk lijkt om 6x losse modules te hebben dan zou ik voor de mega een adapter bord voorstellen waar je dan via een DB connector en afgeschermde kabel de verbinding kan maken. Of via RJ45 connectoren en netwerk kabel.

Mijn zus werkte ook met 1 grote print in het begin van haar bus-dashboard, maar is daar uiteindelijk van terug gekomen vanwege de complexiteit.

Storing zoeken op 1 enorme print die met al z'n verbindingen een rotding is om uit te nemen is veel lastiger dan het uitnemen van een module met een 'paar' verbindingen.

Ook in de luchtvaart wordt vrijwel alleen maar modulair gewerkt, zodat er gemakkelijk naar storingen gezocht of vervangen kan worden. Dat levert soms wel indrukwekkende draadbomen op inderdaad, in sommige instrumenten lopen gewoon bijna 400 individuele aders naar de printen.

Ik kwam bij lcsc leuke connectoren tegen, kun je gelijk draadjes inprikken. 0.43€ als je er 80 neemt.

Number of Pins 8P
Wire Gauge AWG 14~24
Current Rating 10A

https://www.lcsc.com/product-detail/C2898705.html

[Bericht gewijzigd door Roland van Leusden op (16%)]

Leuk, maar dat werkt alleen voor massieve draad.

En een pitch van 5.08mm is ook best veel. Dat is dan bijna een meter breed voor 192 pinnen.

[Bericht gewijzigd door deKees op (50%)]

of draad met adereinhulsjes.

Phoenix Contact heeft trouwens wel klemmen waar je soepele draad gewoon in kunt steken: push-X.

Deze ken ik niet, maar bij sommige modellen werkt soepel prima, mits ze open gedrukt worden. Wat eigenlijk ook nodig is bij dun massief.

Ik heb even in die Github van Mobiflight zitten kijken, maar het wordt mijn niet vlot duidelijk of en zoja wat de beperkingen zijn. Vanuit de eenvoud zou ik neigen:

  • Zo veel mogelijk USB te gebruiken voor data en power.
  • Voor gewoon i/o geen extra logica toe te voegen buiten de µC. Die mega heeft 50+ pinnen, dat schiet op. Moderne leds geven op een paar mA licht zat.
  • Zware verbruikers zoals lampjes via een open collector / ULN2308 te schakelen. Neem dan per board een aparte, niet te zware en zwevende voeding. Dan zijn er ook geen voeding scheiding- en zekering problemen.

Dus een stevige USB hub met daaraan een bergje µC's, op aparte printjes. Per instrument of module of zo. Dan blijft het overzichtelijk. Dat is vast niet de goedkoopste optie, maar het plezier zit hem er in iets knaps te maken lijkt mij.

Als de leds in clusters bij elkaar zitten -zoals op de foto van Ronald hierboven- dan kun je beter een apart printje maken voor elke groep leds. Als je dan ook de schuifregisters op dat printje erbij zet dan heb je vandaar nog maar een paar draadjes nodig naar de centrale.

zo zou ik het ook doen.
elk 'display' zijn eigen controller geven (arduino nano ofzo). en, via RX/TC of ander protocol vanuit een hoofd controller gewoon de data doorsturen wat er moet gebeuren.

dit geeft als voordeel dat je een losse module afwerkt, er een pc aanhangt en wat commandos geeft om te zien of de leds oplichten.
volgende module bouwen, commandos geven en leds laten oplichten.
je kan dan module per module bij schakelen tot alles werkt.

wil je ineens toch 1 module moderniseren, is het enkel de eindhardware dat je wisselt. de commandostructuur blijft behouden

dan krijg je allemaal losse 'instrumenten' van je flight simulator die je gewoon met een netwerk (soort canbus) aanstuurt.
Zo een 10-12jaar geleden was ik met simpele arduino nano's bezig in mijn golf 2 (digitale brandstofmeter, digitale temperatuurmeter, clock, parkeersensoren...).
ik liep tegen een geheugen probleem aan, en ging de voorkant met een arduino doen (temperatuur, clock, display), en de achterkant (parkeersensoren, brandstofmeting). en ze beide laten babbelen met elkaar.

nu doe ik dat thuis ook min of meer.
mijn electriciteitsmeter heeft een ESP, mijn thuisbatterij heeft een ESP, mijn 2de thuisbatterij heeft een ESP, mijn energieoverzicht heeft een ESP, mijn energiemonitor aan pc en keuken zijn elk een ESP... en allemaal babbelen ze met wifi tegen elkaar. 1 cluster van ESP's enkel met een 5V voeding eraan

[Bericht gewijzigd door fcapri op (16%)]

Identieke losse boards lijkt mij ook handiger, dat scheelt een boel kabels, en als iets niet werkt kun je zo'n board verwisselen.

Op zondag 9 augustus 2026 16:36:18 schreef benleentje:
[...]. Als je alles los doet en van een klein IO bord valt de voeding weg dan moet je daar toch ook weer een een IC bijzetten die de data lijnen van mega gaan isoleren.

Waarom zou je dat doen, als een weerstandje in serie met elke datalijn ook genoeg is.

Ik ga mee met @fcapri: controllerbordjes zijn zo goedkoop geworden dat er niet moet op bespaard worden. Mijn idee:
* een centrale computer die vanuit Mobiflight kan worden aangesproken, Arduino als die krachtig genoeg is, zoniet Raspberry. Een mega lijkt mij zeker overkill, tenzij er nog veel andere dingen aan te sturen zijn;
* deze is I2C-master;
* maak groepjes van 8-14 leds, of misschien zelfs nog meer;
* elk groepje wordt aangestuurd door een nano of esp32devkit;
* deze subprocessors zijn I2C-client.
* of de subprocessors een eigen printje krijgen dan wel op de "hoofd"print komen, is apart te bekijken; maar een hoofdprint met alles erop en eraan wordt wel heel erg groot.

Overigens heb ik wel wat tijd, en best interesse in dit project - al was het maar omdat ik zelf vele uren heb doorgebracht met flightsimmen. Privebericht welkom.

[Bericht gewijzigd door Paulinha_B op (11%)]

Persoonlijk zou ik CAN bus gebruiken, maar dat is omdat ik gewend ben alles met CAN aan elkaar te knopen; het is niet echt nodig in dit geval.

I2C klinkt als een goed plan. Je kunt overwegen om driver ICs te gebruiken die kortsluitvast zijn.

Op zondag 9 augustus 2026 23:58:08 schreef SparkyGSX:
Persoonlijk zou ik CAN bus gebruiken, maar dat is omdat ik gewend ben alles met CAN aan elkaar te knopen; het is niet echt nodig in dit geval.

Ik ben hier ook een ZEER groot voorstander van.
Waarom:
1. De bus is super robuust, het protocol is vanuit hardware oogpunt helemaal self supporting: ingebouwde CRC/protocol afhandeling etc.
2. Elk beetje microcontroller ondersteund CAN.
3. Met een CAN sniffer makkelijk te debuggen.
4. Je (display) nodes kunnen ook zelf berichten terugsturen wat met I2C een stuk lastiger te maken is.
5. Simpele bekabeling, (mis)ge-bruik dan UTP kabel als verbinding en sluit de boel af met 100 Ohm (ipv 120) dat kan.
5. Makkelijk uit te bereiden als je later ook andere zaken wilt aansluiten.
6. Is veel sneller: 1M bit bij 40 meter kabel.

Verder maak je dan 1 gateway board dan met FS communiceert en de CAN berichtjes vertaald.

I2C klinkt als een goed plan.

Ik vind van NIET!
Waarom:
1. I2C is niet bedoeld om langere afstanden te overbruggen, kan wel maar je moet er vaak weer een hoop rommel ertussen bouwen om het echt betrouwbaar te krijgen. Bidirectionele drivers bijvoorbeeld.
2. Een ander probleem is als een node geen power meer heeft dat die de bus plat trekt als je pech hebt.
3. Beperkt aantal adressen als je standaard expanders gebruikt.

Op maandag 10 augustus 2026 13:06:53 schreef henri62:
[...] Ik vind van NIET!
Waarom:
1. I2C is niet bedoeld om langere afstanden te overbruggen, kan wel maar je moet er vaak weer een hoop rommel ertussen bouwen om het echt betrouwbaar te krijgen. Bidirectionele drivers bijvoorbeeld.

Het oorspronkelijke idee is dat alles op 1 print zit, dus korte afstanden genoeg. Indien niet: zie hieronder.

2. Een ander probleem is als een node geen power meer heeft dat die de bus plat trekt als je pech hebt.

Inderdaad, ALS de I2C-clients niet bij op het "main board" zitten dan zijn er drivers nodig.

3. Beperkt aantal adressen als je standaard expanders gebruikt.

Het voorgestelde model laat 255 I2C clients toe, die elk minstens 8 leds kunnen bedienen. Dat is VEEL meer dan de gevraagde 192.

Fazit: ik blijf bij het I2C-idee. Ik denk trouwens niet dat CAN ingebouwd zit in Arduino's.

ik zou wel eens graag horen van TS waar die 192 leds allemaal zitten.
wart probeer je extern te visualiseren?

ikzelf vind dit ook wel reuze intressant.
ik heb een cinemakamer op zolder en daar zit ook een race simulator. nuja, beperkt, een stuur, pedalen en thats it.

zou er wel wat voor vinden om ook van de pc output te krijgen die ik dan extern kan weergeven.
heb nog toerentellers en km tellers (canbus) van minis liggen.

ik volg met interesse dus dit topic. en ook als er met modules gewerkt wordt, zou ik er nog wel modules van namaken dan.
een flight sim bijbouwen bij mij thuis lijkt me wel wat. ik kon uit de luchtvaart (zowel burger als waar ik nu zit), en zit nu vooral als job in simulatoren. het systeembeheer ervan, niet meer de ontwikkeling

Ik maak van 3d prints een frame voor een forward Overhead 737-800.
Daarin komen laser gemaakte paneels , waar circa 100 schakelaars en circa 100 leds annunciators terzamen met enkele gauges. Een complete ovh kan maken.
Deze word aangestuurt met proffesionele prosim737 software , die ik dan met behulp van mobiflight en arduino kan bedienen.

Ik heb in EasyEda even een mock-up gemaakt van waar het topic mee begon, 6 x TPIC6B595 => 48 uitgangen op een bordje met de connectors die ik eerder noemde.

Size:173.36mm x 68.96mm

Op maandag 10 augustus 2026 14:19:58 schreef Paulinha_B:
Het voorgestelde model laat 255 I2C clients toe, die elk minstens 8 leds kunnen bedienen. Dat is VEEL meer dan de gevraagde 192.

Nee is maar 7 bits en 0/127 kun je niet gebruiken dus 126 max. Is nog steeds meer dan genoeg (als je alles op 1 bord bouwt).

Nee een arduino heeft geen CAN aan boord dan moet je een shield gebruiken. Maar uiteindelijk denk ik dat je als je aan het einde van de rit bent een centraal bord nodig gaat hebben met wat meer "power" en dan is een simpele STM32 op een discovery bord een veel betere keuze (de meeste hebben wel CAN). Die kosten ook geen drol meer en je heb echt vele malen meer flash/ram geheugen.
Een 32-bit ontwikkel omgeving.

LSLC heeft 2A versies met 2.54 steek.

De print word dan 6 cm korter.

Size:110.47mm x 66.85mm

Met de 74HC595 in smd aan de onderkant, en de connectoren bovenop kan de print nog een stuk kleiner worden.

Het nadeel van die (push in) connectors is als je de boel toch ooit moet losmaken het een ramp is om je draadjes te labelen. Zeker bij dat soort aantallen.

Ik ben meer een fan van deze type connectors:

Dit is een voorbeeld van de PTR 51350060001G heeft een pitch van 3.5 mm.
Op de print komt dan de bijbehorende strip:

Dan kun je de connectors compleet er zo afhalen.

Deze zijn er van 2-12 polen. En in 7 verschillende kleuren (strip) en 2 kleuren voor de schroefconnector zelf.

Deze combinatie is maar net iets groter dan gewone PCNB soldeer header blokjes en zeker veel kleiner dan de normale haakse header + schroef/pushin connectors die je vaak (in het groen) ziet.

[Bericht gewijzigd door henri62 op (16%)]

Ik heb die push-in connectoren ook een keer gebruikt. En dat was dan meteen ook de laatste keer. Erg onhandig, dat tegelijk induwen en insteken. Zeker als het al in een behuizing zit.

[Bericht gewijzigd door Hoeben op (17%)]

[rantmode]
Eerlijk gezegd: Ik HAAT over het algemeen push in en klem connectors ook. Een grote ramp vind ik ze. Zeker op wat lastig bereikbare plaatsen is het snel een frustratie dat je kracht moet zetten om de draden er uit te krijgen of er in. De aders frommelen op, waardoor je zowiezo adereindhulsen moet gaat gebruiken.

En dan hebben we het nog niet eens over losse connectors die je aan een kabeltje moet zetten, gegarandeerd dat je schroevendraaiertje uitschiet en je weer naar de verbandtrommel moet.

Nee, levert absoluut geen tijdbesparing op, wat fabrikanten met zijn allen beweren.
[/rantmode]

Erg onhandig, dat tegelijk induwen en insteken. Zeker als het al in een behuizing zit.

Die ik hier heb hoef je alleen bij het er uithalen in te drukken, niet bij het insteken. Wago 804-102