Waarde collegae,
Met een ( onzichtbaar ) knipoogje zet ik deze vraag in deze rubriek.
Ik ben , zoals al eerder op een andere plaats opgemerkt, tijdelijk als vervanger werkzaam als techniekdocent aan een scholengemeenschap.
In mijn lokaal staat een soldeertafel met een tiental 24 volt aansluitingen voor de soldeerbouten.
Die bouten kan ik gerust qualificeren als ,,puin".
Gisteren werd er 1 ( zegge: één) zo warm dat het tin ook echt ging smelten.
Overigens solderen ze nog met S39; brrr. Goed te zien aan het mooie rood gekleurde gereedschap.
De vraag.
Wij willen nieuwe bouten.
Wat is praktisch en verstandig... 24 v. Bouten kopen bij de bekende schoolspullen keverancier die van die kachelpoken levert.
Of overgaan op losse soldeerstations?
Of zijn er nog andere , bij mij niet bekende, alternatieven.
De leerlingen ( niet erg technisch en ook niet allemaal even subtiel) solderen hun naam in koperdraad, maken de zenuwspiraal en meer van dat spul.
Het solderen aan elektronica is een uitzondering.
Weller Magnastat bouten zijn 24VAC, behoorlijk robuust, goed te onderhouden en solderen heerlijk. Men vergeet wel eens dat goed gereedschap ook voor beginners veel fijner werkt.
Ik weet echter niet of dit nu nog een verstandige investering is, ik werk niet loodvrij en heb er de laatste dertig jaar geen gekocht 
Maar als ik het probleem lees zou ik eerder vermoeden dat er iets mis is met de 24V voeding of zijn bedrading, dan gaan andere bouten niet echt helpen. Ik zou eerst daar eerst eens aan meten.
Als ik het goed begrijp gaat het dus meer om loodgieters werk dan, fijn soldeer werk.
Hier speelt vermogen ook een rol, zou toch niet minder als 100W nemen.
Even Rosmalen afwachten voor een leuke deal ?
Ik denk in eerste instantie aan zoiets
Kost bijna niets, gaat waarschijnlijk maar een schooljaar of hooguit twee mee, en is prima voor het fijnere loodgietwerk.
testman
waar rook was, werkt nu iets niet meer
voor school doeleinden kun je niet degelijk genoeg meer kopen. eigenlijk heb je van die jaren 60 poken nodig hiervoor. blauwe weller is gewoon zonde van het geld voor dit soort soldeerwerk. ik zou ook eerder zeggen ivm budget om zware 230v poken te kopen die je gewoon kunt vervangen voor weinig geld. stations zijn te duur voor dit werk, tenzij je een verzameling gebruikte stations op mp kunt kopen. 230v poken kopen en een stekkerblok onder het werkblad maken met een lichte zekering erin, mocht een snoer geraakt worden.
ik ken het solderen met s39 op school ook nog wel. ijzerdraad aanelkaar solderen in vormen. dat werd met soldeerpistolen van weller gedaan welke sowiso te zwaar belast werden, veel te lang aan en te kort uit. was zelf 1 van de weinige die kon solderen zonder s39, de flux in de tin werkte goed zat als de tin werd toegevoegd aan het werkstuk en niet aan de punt van de bout vantevoren. die bouten buiten de pistolen waren ook compleet krom want meer als stootijzer gebruikt. pas de rode weller op t werk uitgeleend aan een ander bedrijf, die kwam als vishaak terug, punt was net een spiegeloog geworden. men denkt hard te moeten duwen als eigenlijk de punt gewoon schoongemaakt moet worden..
wij hebben op school alles van Weller
WTCP, WS stations en rode wellers.
Meest betrouwbaar zijn de WTCP.....
Overigens Wel een tip: die van ons worden geregeld met de punt bewerkt, waardoor de aanknopjes en behuizingen op diverse plekken brandplekke, brandgaten hebben en ook de tin wordt gewoon door de ventilatie gaten gegooid.
Misschien een idee om het station dus weg te bouwen....
Op 12 maart 2015 08:25:19 schreef Aart:
Weller Magnastat bouten zijn 24VAC, behoorlijk robuust, goed te onderhouden en solderen heerlijk.
Precies, super boutjes en als je ze los koopt niet al te duur. Ze werken overigens ook gewoon op 24Vdc. Ik doe het al 15 jaar met een magnastat op een 24Vdc voeding.
Op 12 maart 2015 08:18:33 schreef pietplof:
De leerlingen ( niet erg technisch en ook niet allemaal even subtiel) solderen hun naam in koperdraad, maken de zenuwspiraal en meer van dat spul.
Het solderen aan elektronica is een uitzondering.
Dat gaat beter met een vlam dan met een bout.
Als je een soldeerpistool overweegt, bij van Cranenbroek, rond de 7 Euro, heb er laatst een meegebracht om wat teerknollen in een radio te vervangen. Stinken wel gruwelijk de eerste 10...15 minute maar soldeert verder prima.
Weller Magnastat bouten zijn 24VAC, behoorlijk robuust
Toen ik op de middelbare school zat werden soldeerbouten regelmatig op de werkbank getikt om de overtollige tin er af te slaan. Daar konden de Magnastats wat minder tegen.
[Bericht gewijzigd door bprosman op (35%)]
Op 12 maart 2015 09:42:27 schreef bprosman:...regelmatig op de werkbank getikt...
Daar konden de Magnastats wat minder tegen.
Leerlingen die bij misbruik van gereedschap op de werkbank getikt worden zullen daar ook vast wat minder tegen kunnen
Erg leerzaam, maar vast een tikkeltje verboden.
Bij mijn start werd mij erg duidelijk gemaakt dat het aanraken ( lees kastijden) niet was toegestaan. Op mijn vraag: ,, ook niet een klein beetje" ? Werd ontkennend gereageerd.
Terwijl ik , al ziende hoe mijn pupillen het gereedschap benaderen, graag af en toe een schop tegen hunne bibsen wil plaatsen.
Maar terug naar de bouten.
Ik zal inderdaad moeten beginnen met een controle van de beschikbare spanning.
Daarna volgt dan of een mogelijke reparatie of een zoektocht naar massieve bouten en naar een budget.
En...ik zal zeker in ,,den Bosch" zoeken en vragen.
Wordt vervolgd.
Nog twee aanvullende opmerkingen;
- Zijnde nogal een knutselaar heb ik door mijn studiejaren heen best wat feest-thema-outfits e.d. in elkaar gesoldeerd van installatiedraad of verzilverd koperdraad. En dat blijkt nog niet zo simpel, ook al heb ik sinds mijn tiende een eigen Weller en denk heus te kunnen solderen. Je komt handen te kort, buigt en knipt fout, brand de hele tijd je vingers en derde handjes spartelen tegen..
Ik heb zelf nooit een echt goede methode uitgedacht, maar als de twee te solderen draden van een kunstwerkje goed bereikbaar keurig op elkaar liggen is het maken van een echt mooi gevloeide soldeerverbinding met precies de juiste hoeveelheid tin en op de juiste plek (en geen S39
oneindig veel gemakkelijker.
Ik zou daar veel aandacht aan geven, misschien iets met schoonmoedertjes in gaatjes in een plank oid. Anders is de uitdaging al snel niet het solderen zelf.
De 50W van de Magnastat is ook hier overigens altijd voldoende gebleken.
- Voor professioneel gebruik, en een investering in lesmateriaal valt daar wat mij betreft onder, zou ik nooit rommel aanraden "omdat het toch maar gesloopt wordt" oid.
Goed gereedschap is duurzamer en werkt prettiger. Zorg dat iedereen een bos krullen voor zijn neus heeft om zijn punt te reinigen voor gebruik, leer ze dat als eerste en het komt in niemand meer op om op tafel te gaan slaan.
Het moet wel gepast blijven, een rij dure elektronisch geregelde stations lijkt hier onnodig. Zorg voor wat spares voor als er onverhoopt iets stuk gaat en een correct financiëel beheer, dus schijf het in een realistische termijn af. De kosten zouden al snel compleet irrelevant moeten zijn in verhouding tot andere.
Op 12 maart 2015 09:19:36 schreef testman:
ik zou ook eerder zeggen ivm budget om zware 230v poken te kopen die je gewoon kunt vervangen voor weinig geld. stations zijn te duur voor dit werk, tenzij je een verzameling gebruikte stations op mp kunt kopen. 230v poken kopen en een stekkerblok onder het werkblad maken met een lichte zekering erin, mocht een snoer geraakt worden.
Zover ik weet is het in NL niet toegestaan om leerlingen te laten werken met bouten op 230V; het moet "ongevaarlijke" spanning zijn, bv. 24V.
buckfast_beekeeper
Van Lambiek wordt goede geuze gemaakt.
Veel kans dat ze een beetje deftig materiaal ook meer gaan respecteren dan een boutje waar je zelf niet mee aan de slag wil.
Een bout waar je zelf niks mee kan, geef je ook niet aan iemand die zijn eerste stappen nog moet zetten. Zo krijgen ze er alleen maar tegenzin van.
Een aantal magnastat met wat verschillende punten lijkt me heel zinvol. Weinig onderhoud, geen risico dat ze de temperatuur gaan verhogen.
Voor minder dan 80€/stuk (+10 stuks) kan je toch geen DHZ spul gaan gebruiken.
weardguy
http://www.m-voorloop.nl --- Ik? Welnee! Ik zit nog lang niet achter de germaniums.
Op 12 maart 2015 09:27:10 schreef High met Henk:
Meest betrouwbaar zijn de WTCP.....
Overigens Wel een tip: die van ons worden geregeld met de punt bewerkt, waardoor de aanknopjes en behuizingen op diverse plekken brandplekke, brandgaten hebben en ook de tin wordt gewoon door de ventilatie gaten gegooid.Misschien een idee om het station dus weg te bouwen....
Op m'n werk zitten XLR-bussen in een PVC-plaat, erachter ligt een grote 400 VA ringkern van 24 Volt, waar je zo de Weller bouten, met XLR-mannetje, inprikt.
Op m'n opleiding heb ik m'n kunsten in metaalbewerking nog vertoond door 1 van de ergste bewerkte WTCP-stations te voorzien van een metalen front dat met klinknagels aan het plastic gemonteerd werd. Aarding was geen probleem, die kwam toch al binnen in het kastje, dus met een extra klinknagel en wat tandringen en een kabelschoen was ook dat veilig opgelost. Vanaf toen was het afgelopen met het in de behuizing prikken.
Op 12 maart 2015 20:59:18 schreef buckfast_beekeeper:
Veel kans dat ze een beetje deftig materiaal ook meer gaan respecteren dan een boutje waar je zelf niet mee aan de slag wil.
Haha, vergeet het maar. Ik heb de bouten op mijn opleiding gezien, maar dat was ook een lekgeprikt zooitje: geen WTCP-behuizing was veilig voor die idioten.
Maar ook ik denk dat je met Magnastats de beste keus maakt, ondanks de kwetsbaarheid van de behuizingen (Die je beter weg kan werken ja)
Overigens: bij de technieklessen herinner ik me de 'kachelpoken' ook nog wel. Irritante grove dingen met een houten handvat dat knap warm werd (iets te hoog vastpakken was niet fijn)
Het ergste was dat de bout in een bankschroef zat: de metalen delen en het tin moesten we maar vasthouden met tangen of vingers. Naast dat domme S-39, wat ik geen moment aangeraakt heb, had ik er al zo snel genoeg van dat ik al m'n onderdelen mee naar huis genomen heb en met m'n Velleman boutje aan elkaar heb gebakken, wat veel beter, sneller en netter ging.
@ pietplof: hebben die bouten daar ook zo'n langwerpige vierkante stekker met 2 pennen en 2 soort frankenstein-pennen aan de zijkanten om een vergrendelingsbeugeltje overheen te klikken?
Het laatste ontbrak bij ons, maar de stekkers waren er wel: wat mij al vanaf het begin enige zorgen baarde was de enorme warmte-ontwikkeling die in deze stekkers ontstond. Ze waren net aan vast te pakken...
Anoniem
Op 12 maart 2015 15:32:19 schreef pietplof:
Daarna volgt dan of een mogelijke reparatie of een zoektocht naar massieve bouten en naar een budget.
En...ik zal zeker in ,,den Bosch" zoeken en vragen.
Wordt vervolgd.
Is dat gdvrrrr... nog altijd dat zelfde gejammer over budgetten in die scholen? 45jaar geleden liepen we op school ook al een generatie achter in de praktijklessen door ongeziene vrekkigheid.
Verder zie ik de absolute noodzaak niet van laagspanningsbouten .
Die werden destijds ingevoerd om geen sterke elektrische velden op te wekken. In de jaren 80 kwamen de CMOS IC's op die erg gevoelig waren.
Dat had weinig met veiligheid te maken.
Een geaarde 230V bout is ook veilig. Maar pas op, ze worden beiden even heet. 
Sorry, kwam dit topic wat laat tegen.
Op 12 maart 2015 08:18:33 schreef pietplof:
In mijn lokaal staat een soldeertafel met een tiental 24 volt aansluitingen voor de soldeerbouten.
Die bouten kan ik gerust qualificeren als ,,puin".
Gisteren werd er 1 ( zegge: één) zo warm dat het tin ook echt ging smelten.
Overigens solderen ze nog met S39; brrr.
Ahhh!!! De herinneringen aan die goede oude tijd op de MAVO. Daar hadden we ook zo'n soldeertafel met aansluitingen waar we de 24VDC soldeerbouten in konden aansluiten. Bij ons werden die altijd na gebruik opgeborgen in een kast. Ook bij ons die overheerlijke S39 "proest" waar sommige het leuk van vonden om de soldeerbout recht in de pot te steken om het te laten koken met alle bijbehorende geurtjes van dien.
Wat ik me idd ook nog kan herinneren was de toch wel iets langere opwarmtijd van die boutjes dan wat we nu gewend zijn. Als je een goede bout had kon je aan het einde van het lesuur wat tin smelten.
Het is gewoon verbazend hoe een school soms het budget gebruikt. Voor een paar honderd euro (maar toen nog echte keiharde nederlandsche guldens) meer heb je goede bouten die snel op temperatuur zijn en blijven.
Maar zelfs bij ons niet. Maar in dat practicumlokaal stond wel een peperduur watergekoeld puntlasapparaat met elektronische instelling en voetbediening en een eveneens peperdure kolomboormachine met een elektronische traploze snelheidsregelaar.
Die 2 apparaten waren echte dure professionele uitvoeringen. Maar een stuk of 10 goede soldeerbouten...?
En dit is al weer ruim 20 jaar geleden.
testman
waar rook was, werkt nu iets niet meer
zo was het en is het nog. achterhaald en oud spul wat ook nog voor 2/3 gaar is. toen repareerde ik al vaker van dat hopeloze spul. maarja alles is in eerste instantie een hamer of breekijzer, daarna komt de echte gebruikstoepassing pas. wat ik me herinner van wat er uitgespookt werd met school materiaal. niet alleen in de practicum lokalen, maar ook de computers (nou ja computers, afrika wilde ze niet eens) en ander gerei. om maar een ochtend van die les af te zijn.
de private scholen zullen het wel beter voorelkaar hebben, maarja daar zit niet de meerderheid van de scholieren op..
Ongeacht het financiele beleid van de school zou ik absoluut afraden om duur spul aan te schaffen. Het idee dat je scholieren (maar ook volwassenen) kunt leren om voorzichtig met gereedschap om te gaan is een illusie. Tenminste, als ze dit maar voor een paar uurtjes per week doen. Iemand die echt geinteresseerd is in solderen zal wel voorzichtig zijn maar de meerderheid niet. Mijn focus zou goedkoop en solide zijn. Voor het solderen van dik koperdraad heb je toch niets speciaals nodig.
Bij mij op werk gebruiken wij alleen maar Weller, en dan mooi spul (WX serie). Je zou verwachten dat universitair geschoold personeel hier wel netjes mee om kan gaan. Helaas gebeurt het met enige regelmaat dat een punt volledig omgebogen is. Ik heb ze zelfs tot meer dan 90 graden gezien. Ook de tweezers zijn niet veilig. Deze worden ook gewoon gebruikt als koevoet om componenten los te krijgen.
buckfast_beekeeper
Van Lambiek wordt goede geuze gemaakt.
@weardguy: Ik denk niet dat er hier behuizingen hoeven aan te pas te komen. TS spreekt zelf van een soldeertafel met een 10-tal aansluitingen op 24V. Wat dat betreft kan alles dus hufterproof gemaakt worden.
Een soldeerbout die amper die naam waardig is nodigt veel sneller uit tot mishandeling dan eentje dat het echt wel doet. Veel hangt ook af van de leraar. Als die na elke les het materiaal controleert, kan de mishandelaar aangesproken worden. Staat de punt aan het begin van de les al krom, dan kan je uiteraard de leerling er niet meer op aanspreken.
Het goede van wat betere spullen is dat het ook de discussie warm houd hoe er mee om gegaan wordt en wat de kosten zijn. Dat soort discussies is waardevol, ze raakt direct aan hoe je als organisatie bent en wat je wilt bereiken. "Binnen een klein budget wat prutsen met rotzooi" lijkt een beperkt doel.
Als het enige dat de leerlingen leren is hoe je in basis omgaat met (andermans!) serieus gereedschap dan lijkt mij dat een heel waardevolle les, die desnoods af en toe een soldeerpunt mag kosten.
Anoniem
Zoveel zinnige argumenten hier. Raar dat de verantwoordelijken die instaan voor de opvoeding daar zelf niet kunnen opkomen. Dat komt omdat degenen die de centen beheren, administratieven zijn en die hebben geen enkele voeling met techniek en wat daar allemaal voor nodig is.
Maar ook de leraars gaan niet helemaal vrijuit.
vele technische leraars wandelen in juni met hun diploma de grote poort uit, om in september langs de personeelsingang terug te keren. Zij komen terug in dezelfde oubollige voorbijgestreefde omgeving waar ze opgegroeid zijn en hebben totaal geen voeling met de werkelijke wereld daarbuiten. Voor leraren latijn en wiskunde is dat niet belangrijk, maar technische leraren zouden moeten minstens recent enige jaren in de praktijk gestaan hebben.
Anderzijds zijn er wel gepassioneerde leraren
die hun enthousiasme op de leerlingen kunnen overdragen. De keerzijde is dan dat de passie van die leraren vaak voortkomt uit het zich krampachtig vastklampen aan weliswaar interessante technieken, maar die mettertijd sterk aan belang hebben ingeboet. En dan wordt daaraan te veel aandacht besteed.
Ben nog niet in staat geweest de aanwezige installatie te controleren op de juistheid van de spanningen. Komt aanstaande week.
Punt is dat de echte docent ziek thuis zit en ik hem, als vervanger, ben opgevolgd.
Als de man morgenvroeg ( bij wijze van spreken ) op de schoolstoep staat kan ik meteen weer huiswaarts.
Dat betekent dat ik maar in zeer beperkte mate mijn invloed kan uitoefenen op de gang van zaken.
De aanwezige soldeerpoken en de s39 vond ik dermate droevig dat ik daar wel direct een verbetering in wil aanbrengen. Overig gesteund door m'n collega handenarbeid.
De lezers moeten echter ook beseffen dat we hier spreken over Leerlingen met niveau BB en KB. ( basis beroeps en kader beroeps) en wel de eerste twee klassen.
Mijn voornaamste doel is niet het vormen van technici maar zorgen dat de pubers de eerste technische ( basis) handelingen leren maar daarnaast vooral leuk vinden.
Daarbij wordt het aanwezige ( in deplorabele toestand verkerend handgereedschap) af en toe onbehoorlijk verkr.....
Er wordt gezaagd, getimmerd, geboord, gelijmd en...gesoldeerd.
Dat laatste om een metalen raamwerkje te maken, een zogenaamde zenuwspiraal te verbinden met de batterij, je naam solderen en zo voort en zo verder.
De directie en administratie hebben ( dat denk ik tenminste) de laatste jaren geen dan wel minimale aandacht gehad voor techniek en ( gezien de in diepe treurnis verkerende kabinetten) natuur en scheikunde onfatsoenlijk verwaarloosd.
Daar ik met ingang van de komende week ook natuur- . en scheikunde moet geven ligt ook daar een mooie uitdaging.
evdweele
Overleden
Techniek is ervoor gemaakt om ons in de steek te laten. Het blijft een ongelijke strijd tussen de techniek en de technicus.
De bovenstaande reacties allemaal lezende ben ik eens bij mezelf te rade gegaan. Hoe heb ik geleerd om te gaan met gereedschap?
Niet bij de handenarbeidlessen op de middelbare school, niet bij de praktijklessen tijdens de opleiding voor het NERG examen, maar voornamelijk van mijn vader. En later van mijn chef bij mijn eerste fulltime baan.
Mijn vader en die eerste chef waren beiden erg precies en leverden direct commentaar als ik een stuk gereedschap niet hanteerde zoals het moest.
Daar ben ik ze 50 jaar later nog altijd dankbaar voor.
Het is dus maar de vraag of het een leraar op een school lukt om de leerlingen bij te brengen hoe het best met gereedschap om te gaan. Daarvoor zijn de lessen denk ik te kort en is het contact tussen leerling en leraar te oppervlakkig.
Dat neemt niet weg dat elke aanwijzing een stap in de goede richting is, er zal allicht iets van blijven hangen.