Hallo,

Ik ben momenteel bezig met de AD5444 DAC. Ik heb in mijn eerste ontwerp van de PCB toch wat troubles met slechte uitgangssignalen. De signalen zijn verhakkelt en trekken maar heel vaag op wat het moet zijn.

Nu ga ik eens een nieuwe PCB maken. Hier wou ik op de volgende punten letten:

DIGITAAL STUK:
25 ohm serieweerstanden in CLK, CS en Data lijn, en eventueel nog caps naar de massa om de grote transient pieken eraf te halen (interface @ 12.5MHz CLK)

ANALOOG STUK:
Apparte analoge voeding
Lowpass filter mee opnemen in de versterker

OVERALL:
PCB in twee delen opsplitsen, namelijk een analoog en een digitale helft. De massavlakken slechts op 1 punt elkaar laten raken.

Heeft er iemand nog tips waar ik op zou moeten letten om betere performance te halen uit de dac? De signalen die ik ga genereren zijn tot 150kHz sinussen, samplefrequentie 500kHz.

Ik heb ook eens gelezen om de massavlakken via een kleine weerstand met elkaar te verbinden. Is dat nodig, of mag ik die rechtstreeks aan elkaar koppelen?

En waarom zou ik de 2 massas überhaubt opsplitsen?

[Bericht gewijzigd door stecj366 op (11%)]

Elektuur publiceerde niet zo lang geleden een aardig artikel over groundplanes, allicht de moeite om even op te zoeken.

Opsplitsen van het plane zou bij kleine signalen niet nodig moeten zijn, er zijn weinig problemen te verwachten door common impedances. Zorg dat alle ontkoppeling volgens de regelen der kunst geschied. Signalen wat trager maken kan vast helpen, en noemt E. ook, hier heb ik geen ervaring mee.

Bij een gewenste dynamiek van 76 dB moet je goed op de verbindingen letten.

Als de schakeling zijn gnd ergens aan PE heeft hangen (schakelende voeding of via een PC oid) en je meet met een scoop die dat ook heeft heb je direct een flinke gnd-loop bij het meten. Ik noem maar een voorbeeld.
Een oplossing voor dat soort problemen kun je zoeken in de richting van symmetrische verbindingen, galvanische scheiding (optisch / trafo's) en dubbelgeisoleerde voedingen.

... als je daarentegen Eagle gebruikt, dan is het mogelijk wel handig om de twee grounds via een weerstand aan mekaar te hangen. Anders gaat Eagle proberen alle aardes aan mekaar te laten hangen. Zet je er een component tussen dan blijven ze apart, en krijg je waarschuwingen als je perongeluk een brug maakt. Als je een SMD 0805 footprint maakt voor die weerstand heb je de keuze: Een kleine weerstand (1 ohm?) er tussen of gewoon een klodder soldeer, heb je daar gedefinieerd je "brug" tussen de twee groundplanes.

Kijk even op pagina 23,24,25 en 26.
Volgens mij staan hier jouw antwoorden.

http://www.analog.com/UploadedFiles/Data_Sheets/AD5444_5446.pdf

Op 15 november 2007 21:07:41 schreef Aart:
Opsplitsen van het plane zou bij kleine signalen niet nodig moeten zijn, er zijn weinig problemen te verwachten door common impedances. Zorg dat alle ontkoppeling volgens de regelen der kunst geschied.

Over het nut van twee aardvlakken (die op een punt (onder de DAC normaal gesproken) verbonden worden) of 1 enkel aardvlak zijn de meningen nogal verdeeld.

Aangezien er altijd stroom van analoog naar digitaal deel moet (en andersom) maak je grote antennelussen door het onderbreken van het aardvlak. Grote weerstanden in deze signaal banen kunnen de ellende beperken door de stroom te beperken.
Als er goed (dus niet alleen 100nF) ontkoppelt wordt, wordt de ellende onderdrukt op de plaats waar deze ontstaat en kan deze zich dus ook niet verspreiden via de ground plane.

Ikzelf ben dus voorstander van 1 enkel aardvlak.

Mocht je echter twee aardvlakken willen maken, dan raad ik je het volgende aan:
Maak het ontwerp met 1 enkele ground. Knip in je layout programma een "gleuf" in je aardvlak van rand pcb tot onder de DAC. Hetzelfde doe je van de tegenoverliggend pcb rand tot ander de DAC. Onder de DAC laat je een stukje aardvlak aan elkaar zitten.
(Mocht dit onduidelijk zijn dan maak ik wel een tekeningetje.)

Op 15 november 2007 16:08:18 schreef stecj366:
ANALOOG STUK:
Apparte analoge voeding
Lowpass filter mee opnemen in de versterker

Het is zeker verstandig aparte analoge en digitale voedingen te nemen.
Voor elk van de voedingen een eigen regulator moet volstaan.

Je zou ook ferrite beads in de voedingslijnen van de snel schakelende ic's kunnen plaatsen.

Op 15 november 2007 16:08:18 schreef stecj366:
DIGITAAL STUK:
25 ohm serieweerstanden in CLK, CS en Data lijn, en eventueel nog caps naar de massa om de grote transient pieken eraf te halen (interface @ 12.5MHz CLK)

Ik zou in ieder geval RC netwerken gebruiken. (Vergeet niet dat een weerstand in de lijn icm ingangscapaciteit van een IC al een RC netwerk vormt.)
Het bepalen van de waarden voor zulks een RC netwerk hangt af van je timing. Hieruit blijkt hoeveel RC-tijd je je kunt veroorloven.

Succes.

[Bericht gewijzigd door Kaftoeter op (27%)]

allemaal bedankt. Maandag begin ik aan die PCB, dan volgen er zeker updates!

Je spreekt over goed ontkoppelen, niet enkel 100nF. Bedoel je dan nog een10µF cap erbij, of nog iets anders?

Voor analoog ja, voor digitaal 100pF keramisch nemen om HF te ontkoppelen, in parallel met 100nF film

Op 17 november 2007 14:12:14 schreef stecj366:
allemaal bedankt. Maandag begin ik aan die PCB, dan volgen er zeker updates!

Je spreekt over goed ontkoppelen, niet enkel 100nF. Bedoel je dan nog een10µF cap erbij, of nog iets anders?

Een condensator heeft altijd een beetje zelfinductie en weerstand. Normaal gesproken merk je hier niks van. Bij zeer hoge frequenties merk je hier wel iets van. Boven een bepaalde frequentie gaat een condensator zich als LC-kring gedragen; de parasitaire zelfinductie is dan niet meer verwaarloosbaar. Vanaf welke frequentie dit verschijnsel optreedt hangt af van de grootte van de capaciteit en het materiaal waar de condensator van gemaakt is. Kleinere capaciteiten blijken een hogere resonantiefrequentie te hebben.
In de praktijk betekent dit dat je met meerdere waarden moet ontkoppelen. Bv 10n, 100n en 1u parallel. Hierbij is het van belang dat de kleinste waarde zo dicht mogelijk bij het te ontkoppelen IC geplaatst wordt.
Als je een microprocessor op bv 100MHz zou nemen kun je deze beter met 1n, 10n, 100n, 1u ontkoppelen.

Uiteraard hangt een en ander af van de specificaties van de gebruikte capaciteiten.
Regelmatig zie je in datasheets ook een frequentieplaatje waar het zelfresonantieverschijnsel van de capaciteit in afgebeeld is. (Impedantie uitgezet tegen frequentie.)

Goed ontkoppelen houdt dus in een zo laag mogelijke impedantie naar aarde toe voor een zo breed mogelijk spectrum.

100pF om te ontkoppelen had ik nog nooit gehoord... Dat is toch al een vrij grote impedantie, ook bij lage frequenties? (Bij 1MHz: enkele kilo ohm. Pas bij GHz zal de impedantie in het ohm gebied komen.), dus waarom zou je voor zo een kleine cap kiezen?

Eigenlijk mag je niet louter naar de klokfrequentie kijken, waarop het IC draait, maar ook naar de flanksteilheid.
Als één of meerdere pinnen van 0V naar 5V switchen op een tijdspanne van 1nSec heb je een reservoir nodig dat op zeer korte tijd de nodige extra-stroom aan het IC kan leveren. En dan heeft die 100p-C toch z'n nut, ook al is de schakelfrequentie niet hoger dan 1MHz.

Daar speelt de grootte van de cap toch niet echt een rol? Hoe groter, hoe beter zou ik dan zeggen, omdat die de stroom langer kunnen leveren.

Bij ontkoppelen dacht ik dat je voor de hoge frequenties een kortsluiting naar de massa wil maken, zodat deze uit de voedingsspanning gehaald worden. Nu zitten er in een blokgolf natuurlijk harmonischen, maar de 12.5MHz genereert toch niet echt de harmonischen tot gigahertzen (theoretisch wel natuurlijk, maar die gaan er echt niet meer in zitten)

Of zie ik het verkeerd?

[Bericht gewijzigd door Henry S. op (32%)]

Ja. dat zie je verkeerd.

De voedingslijn is een inductie. Het duurt effe voordat er meer stroom gaat lopen. Voor hele korte stroomstoten, bijvoorbeeld voor het "in 1ns een uitgang van 0 naar 1 brengen", komt er gewoon GEEN extra stroom uit de voeding.

Is de belastingscapaciteit van je pin 10pF, en zit er 10pF op je voedingspen, dan trekt ie dus je uitgang naar 2.5V, terwijl de voeding naar 2.5V zakt. Dat kan wel eens onder de "minimaal 4.5V" komen waarbij je chipje goed werkt.

Is de "equivalent series resitor" (ESR) van je 10uF ontkoppel C groot genoeg, dan krijg je precies hetzelfde effect. Om in 1ns 10pF van nu naar 5V te laten gaan heb je volgens mij 50A nodig. Een ESR van 0.1 Ohm is dus al ruimschoots te veel. Ook een printbaantje kan al makkelijk aan 0.1 ohm komen. Dus ook al zonder de spoel-werking van de voedingslijn zal het al niet meer werken....

Kortom, de voeding is bij snelle veranderingen niet meer een draadje, maar een spoel geworden, en de ontkoppel C is niet zomaar een C maar een C, met een R en ook nog een L (behoorlijk klein) in serie....

Deels ben ik akkoord met je relaas: je zegt om de snelle veranderingen te realiseren je een spanningsbron nodig hebt om de stroom te kunnen leveren om de capaciteiten op te laden. Volledig me akkoord.

Maar waarom een cap van 10pf dat beter zou kunnen dan een cap van 100nF heb je niet verklaard. Is dat omdat de ESR van een kleinere cap kleiner is?

En ik ben er toch ook van overtuigd dat de capaciteiten gebruikt worden om een kortsluiting naar de massa te voorzien voor de hoge frequenties, die je niet in je voeding wilt hebben...