Op woensdag 19 maart 2025 23:15:35 schreef Frederick E. Terman:
Ongelakte kogels maken allemaal tamelijk goed contact met elkaar. Er gaan dus grote stromen door lopen, waardoor de zelfinductie sterk afneemt, en de verliezen in de spoel sterk toenemen.
Met genoeg (wissel)stroom door de spoel zou je zo de kogels kunnen smelten.Met gelakte (dus geïsoleerde) kogels krijg je alleen zwerfstroompjes per kogel apart, die een veel kleinere kring vormen.
Nog beter zou het natuurlijk zijn, ze helemaal fijn te malen en in een isolerende kit in te bedden.
Oh wacht, dat bestaat ook. Dat is de poederijzerkern.
Ja, maar met grote kogels en een dunne laklaag heb je een grotere µ dan met kleine kogels en een relatieve dikkere laklaag. Dan loont het natuurlijk om uit te zoek wat voor jouw toepassing de optimale grootte van de kogel en dikte van de laklaag is.
Dat hoeft natuurlijk niet het materiaal van de ferrietstaven van Philips te zijn.
Uitgerekend staal zou sowieso geen logische keuze lijken.
Van staak maak je permanente magneten. Staal heeft dus een verschrikkelijk grote hystereselus.
Dus ook los van het zwerfstroom-vraagstuk zou een stalen (kogeltjes-)kern erg slecht werken.
Maar, dat gezegd hebbende: Bedini mag dan een oplichter zijn, het blijft voor @TS wél interessant zelf eens aan spoelen te meten. Dat kan nooit kwaad.