Hedendaagse elektronica van beschamende kwaliteit

Ik heb hier nog een kapotte voeding van een HP PC. De voedingselkos staan tegen de koelplaat die flink warm wordt. Met als resultaat dat ze na 2 jaren kapot zijn en een hoop elektronica meenenemen. Nee, dat is niet een kwaliteitprobleem maar ronduit oplichting.

Ga er maar van uit dat HP die voeding geïmporteerd heeft van een Chinese fabrikant. Vele jaren geleden was HP een topmerk met al hun produkten. Hun pc divisie maakt je het leven zuur. Denk aan printerdrivers, een aangeschafte laptop waarvan het wifi kaartje niet vervangen wil worden omdat de bios hem niet accepteert (nee, ik slik alleen dure HP kaartjes), matige bouwkwaliteit....

Als hun bedrijf hun naam zo te grabbel gooit ga je slechte dingen denken van hun andere produkten. Gevolgen laten zich raden.

dat zijn de oogkleppen van zo snel mogelijk heel veel geld binnenharken.

Op 7 november 2015 18:38:27 schreef maartenbakker:
Dat vind ik dan weer een rare uitspraak. Ik denk dat Sony nog aardig vergelijkbaar is met Philips en veel andere bedrijven qua mix van successen en flops (het is overigens een illusie te denken dat je als fabrikant nooit een flop op de markt zult zetten, en Philips zette er net als Sony mooie successen tegenover).

Helemaal mee eens, ik vind dat Dave Jones het mooi laat zien in dit filmpje. Het is tegelijk grappig en tragisch dat ze een audiofiele SD-kaart uitbrengen terwijl ze in het verleden best een hoop "echte" innovaties hebben gebracht.

Een van de grootste technical/engineering failures van Sony was Trinitron en dat is met marketing juist helemaal omgevormd tot een succesnummer.

Hoezo vind je Trinitron een technologisch falen? Ik denk dat ze een beetje achterhaald zijn geraakt, en op het laatst is de Trinitron naam nog een tijdje uitgemolken zonder dat het betere schermen meer waren, maar dat was volgens mij pas in de jaren '90. (30 jaar na de introductie van de technologie). Ik heb maar 1 apparaat gehad met zo een ding (een Fujitsu-siemens MCM21T), maar die is gewoon achterhaald geraakt.

Ik heb me wel gestoord aan de propriëtaire connectoren en accessoires van Sony, zeker omdat sommige eigenlijk niet beter, maar alleen anders waren dan de concurrentie. Die nieuwe camera's en mobieltjes van Sony hebben dat dan weer veel minder, dus ik zie het niet als een structureel patroon. Volgens mij maken ze bij Sony best veel fouten, maar zijn ze stiekem aanzienlijk beter in het leren ervan dan veel andere bedrijven, maar dat is misschien een beetje te ver doorgetrokken generalisatie.

Groet,
Kruimel

sorry, maar als er iets is wat ik niet koop is het wel Sony, want schakelfets in een klasse AB eindtrap van een autoradio is VRAGEN om ellende...Klinkt nergens naar.
En dan heb ik het HELEMAAL niet over de rare rode sony Xplode series. Want het enige wat je er het beste mee kon doen was laten exploderen. De Sony VAIO lapdozen waar de processoren met PUR op de koellichamen waren vastgeplakt ipv met warmte geleidende pasta.... Nee sony heeft bij mij behoorlijk afgedaan als A merk

Op 10 november 2015 06:59:15 schreef aR-Gee:
een aangeschafte laptop waarvan het wifi kaartje niet vervangen wil worden omdat de bios hem niet accepteert (nee, ik slik alleen dure HP kaartjes), matige bouwkwaliteit....

Grrr daar ben ik achter gekomen :( en het beroerdste is , probeer eens een origineel kaartje te bestellen bij HP zelf (prijs kan me dan nog wat) ik heb even geen zin in driver dedonder, hemel en aarde bewogen maar er gebeurde niets. Dus zelf maar uren on-line zoeken tot je er achter bent wat zou moeten werken. En waarom zo moeilijk?

hp heeft nog steeds wel naam, voor de recykeling brengt hp spul meer op als de rest. printers en pc's worden apart verzameld van dat merk.

ben er zelf ook geen fan van, de printers zijn nog wel te doen ( inkjet is overal ellende spul) maar degelijk is het zeker niet. elco's in de voedingen en moederborden die gaar worden is niet bepaald zeldzaam, huidig spul is teveel plastic..

Op 10 november 2015 13:53:04 schreef Kruimel:
[...]Hoezo vind je Trinitron een technologisch falen? Ik denk dat ze een beetje achterhaald zijn geraakt, en op het laatst is de Trinitron naam nog een tijdje uitgemolken zonder dat het betere schermen meer waren, maar dat was volgens mij pas in de jaren '90. (30 jaar na de introductie van de technologie). Ik heb maar 1 apparaat gehad met zo een ding (een Fujitsu-siemens MCM21T), maar die is gewoon achterhaald geraakt.

Om te beginnen omdat Sony het zelf zo omschrijft. Het systeem had eigenlijk nooit mogen bestaan en was een noodoplossing om met een werkende beeldbuis op de markt te komen. Ze hadden alles op alles gezet om de patenten van RCA te omzeilen en een technisch beter systeem op de markt te zetten en waren al een aantal jaar vruchteloos bezig geweest met een single cathode, single gun buis zonder masker (geen convergentie nodig). Later alsnog op de markt gekomen als Indextron, maar alleen in de miniatuurformaten; de grote werkend krijgen is nooit meer gelukt.

Onder hoge tijdsdruk is toen rond 1967 besloten om te kijken wat er toegevoegd moest worden aan de buis om toch eindelijk kleurentelevisies te kunnen verschepen omdat men anders de boot zou missen (andere Japanse fabrikanten gebruikten al wel RCA licenties, en in het Westen was de kleurentelevisie al flink in opkomst). Dat werden 2 extra kathodes en een strepenmasker.

Groot (marketing)voordeel van dit systeem waren het veel hogere haalbare contrast (toen ze dat op enig moment overdreven sneuvelden de buizen ook meteen sneller, en waren nooit te regenereren) en de cylindrische inplaats van sferische glasvorm (volgens mij een bijkomende eis van het Indextronsysteem), en een betere horizontale statische convergentie. Nadeel was dat de geometrie en dynamische (hoek)convergentie veel moeilijker onder controle te krijgen waren. Daar liepen ze regelmatig flink achter, zeker bij de grote beeldmaten. Uiteindelijk haalden ze dan de schaduwmaskerbuizen wel weer in, maar dat duurde bij de grote beeldmaten soms jaren.

Ook de constructie rond het dradenmasker zat aan de limiet. Bij computermonitoren werden ze ingehaald qua dot pitch, wat alleen maar niet zo leek omdat zij de horizontale pitch opgaven en de concurrentie meestal diagonaal. Bij televisiebuizen was de benodigde staalconstructie (ik schat richting 20 kilo voor grote formaten) limiterend voor het beeldformaat. Ook ergerden sommige kijkers zich aan de schaduw van de steundraden die door het dradenmasker liepen en de meeste problemen met trillingen en schokken moesten voorkomen. Dat werkte niet helemaal, in de gebruiksaanwijzing van Diamondtronmonitoren, een afgeleid systeem van Mitsubishi, kwam je soms een stukje tegen hoe je het dradenmasker uit de knoop kon halen...

Overigens groot respect hoe Sony zich heeft weten te handhaven en het systeem toch steeds weer verbeterd heeft.

Oja, als je met een magneet in de buurt van zo'n buis kwam gingen de draden aan elkaar plakken of zelfs over elkaar liggen. Ooit een zelf een Eizo 560I-t topmodel gehad waar ik in '94 een compleet maandsalaris voor gegeven heb.

Toen ben ik nog een tijdje bezig geweest met kloppen en tikken en op en neer vegen met een zwakke tapehead degausser tot alle draadjes weer goed naast elkaar lagen :). Pffff.

Wel een verdomd mooi plaatje hoor.

Ik heb jaren een 21 inch monitor van Iiyama met een trinitronbuis gebruikt. Ik was zeer tevreden over de kwaliteit.
De horizontale schaduwlijnen hebben mij nooit gestoord, alleen als je heel goed keek - en wist wáár te kijken - kon ik ze terugvinden.

Sony tv's heb ik nooit mooi gevonden. De kleuren waren niet natuurlijk.

Wellicht dezelfde buis dan... Takkenzwaar alleen, volgens de handleiding >30kg. :S Nooit last gehad met de draden (ook niet in conjunctie magneten en verhuizingen), bij "standaard" monitors had ik meer last met blijvende verkleuringen dan bij deze trinitron (maar opnieuw: ik heb er maar 1 gehad). Wat betreft de ontstaansgeschiedenis: dat heb ik niet bewust meegemaakt, maar uiteindelijk gaat het om het resultaat toch? Ik begreep dat het grote voordeel was dat er relatief minder schaduwmasker was, waardoor een trinitron beeldbuis een grotere maximale helderheid had (en dus contrast), wat uiteindelijk een marktvoordeel opleverde. Of het echt zo is heb ik alleen nooit 1 op 1 vergeleken, maar het klinkt op zich aannemelijk. Gelukkig hoeven we ons hier geen zorgen meer om te maken, want de CRT bakbeesten hebben het veld geruimd! :)

Groet,
Kruimel

is al bijna 10 jaar geleden alweer dat de laatste crt van de band rolde..

Leuke nostalgie allemaal, het aan elkaar plakken van de draden werd bij ons verholpen met een rubber hamer. werkte goed.

Op 10 november 2015 14:01:05 schreef High met Henk:
sorry, maar als er iets is wat ik niet koop is het wel Sony, want schakelfets in een klasse AB eindtrap van een autoradio is VRAGEN om ellende...Klinkt nergens naar.
En dan heb ik het HELEMAAL niet over de rare rode sony Xplode series. Want het enige wat je er het beste mee kon doen was laten exploderen. De Sony VAIO lapdozen waar de processoren met PUR op de koellichamen waren vastgeplakt ipv met warmte geleidende pasta.... Nee sony heeft bij mij behoorlijk afgedaan als A merk

Geen fan van Pass zijn versterkers dus? https://passlabs.com/
Veel van zijn zeer sucsesvolle en - in veler optiek - prachtig klinkende versterkers draaien op schakelfets. De F5 bijvoorbeeld, in klasse A nogwel.

En PUR? dat geloof ik niet. Je hebt wel van die gekke roze schuim-achtige matjes in laptops en TV maar de geleiden prima warmte..

Op 11 november 2015 18:13:01 schreef Kruimel:
Ik begreep dat het grote voordeel was dat er relatief minder schaduwmasker was, waardoor een trinitron beeldbuis een grotere maximale helderheid had (en dus contrast), wat uiteindelijk een marktvoordeel opleverde. Of het echt zo is heb ik alleen nooit 1 op 1 vergeleken, maar het klinkt op zich aannemelijk.

Dat klopt wel, ik zie het in elk geval als een van de sterke punten die het systeem hebben laten overleven. Bij schaduwmaskerbuizen was dat toch lange tijd een zwak punt; het heeft heel wat jaren gekost om de sleufjes in het schaduwmasker zodanig te vormen dat ze een maximale oppervlakte bestreken.

Overigens is dit eigenlijk in het verkeerde topic, want van beschamende kwaliteit is zeker geen sprake. Van een blunder ook niet echt maar bij dat topic zou het alsnog beter passen. Het is voor mij vooral een voorbeeld hoe je als inventieve fabrikant onder tijdsdruk uit een drol een diamant (woordspeling op Diamondtron, de handelsnaam die Mitsubishi gebruikte voor Trinitronbuizen) kunt maken. Zelfs al vind ik zelf andere diamanten toch mooier.

Op 11 november 2015 20:27:32 schreef powerflux:
Geen fan van Pass zijn versterkers dus? https://passlabs.com/
Veel van zijn zeer sucsesvolle en - in veler optiek - prachtig klinkende versterkers draaien op schakelfets. De F5 bijvoorbeeld, in klasse A nogwel.

Ik ben ook geen fan van het gebruik van schakelfets (of fets überhaupt -for that matter-) voor audioversterkers. Volgens mij worden MOSFETs als audiodevice misbruikt om de volgende redenen:

  • Men gelooft dat de MOSFETs een positive temperatuurscoëfficient hebben. Dat geldt echter alleen voor verzadiging, en in het lineaire gebied hebben ze een heel begrensde safe operating area vergelijkbaar met BJTs en dat is het gebied waar je een MOSFET dan gebruikt. Die grafiek wordt bij schakelMOSFETs meestal niet eens gepubliceerd, wat deze devices dus onmiddelijk diskwalificeert voor het lineaire gebied.
  • De kwadratische karakteristiek wordt ten onrechte gezien als "meer lineair", wat niet klopt. De steilheid is kleiner en een klasse B (of AB, de terminologie is daarin niet consistent) is daardoor minder lineair omdat er een mindere terugkoppeling van ingangsspanning naar uitgangsspanning. Dit is een wiskundig gegeven, dus als een MOSFET beter werkt is er iets anders in de versterker dat daarvoor zorgt.
  • Ze kunnen vaak grotere vermogens hebben. Dit is echter een schijnvoordeel omdat dit veroorzaakt wordt door een heel grote 'die' die een gelijkmatige warmteverdeling minder aannemelijk maakt en daardoor een heel magere SOA grafiek krijgt.
  • Ze zijn voor hetzelfde vermogen vaak goedkoper. Er zijn gespecialiseerde laterale audioMOSFETs die voor het lineaire gebied zinnige eigenschappen hebben, maar die zijn duur en daardoor zie je ze zelden, niet omdat ze minder "goed" klinken.

Ik had het eerder (hier) over MOSFETs die blijkbaar door gerenommeerde merken (hier Ecler, waar ik zelf nog nooit van had gehoord) als audiodevice in gebruik zijn genomen, wat in dat geval dus niet goed werkte. Deze hoort wat mij betreft wel overduidelijk in dit topic thuis! Het is trouwens heel goed mogelijk om een goede versterker te maken met MOSFETs, maar dat was met buizen ook het geval, terwijl die eigenlijk ook niet helemaal geschikt zijn om een 8Ω luidspreker aan te sturen, maar voor buizen is dan nog de lans te breken dat ze een halve eeuw eerder op het strijdtoneel verschenen waren dan enige halfgeleiderequivalent.

De vroegere Sony VMOSFETs waren vroeger hoog aangeschreven, maar dat klinkt mij ook als een marketing eerder dan een technische overwinning in de oren. Volgens mij werden die dingen met kaliloog geëtst uit silicium met een specifiek uitgelijnde kristalstructuur. Dan ets je alleen parallel aan de kristalstructuur en ben je in het productie proces niet meer afhankelijk van het beheersen van de duur van het etsen en wordt het product dus makkelijker te maken. De scherpe punt in de V-groef waar de MOSFET naar is genoemd zorgde echter voor een grotere veldsterkte in die punt waardoor er makkelijker beschadigingen van de oxidelaag ontstonden en het waren dus uiteindelijk tamelijk onbetrouwbare devices. Nu zoekt iedereen er naar omdat ze schaars zijn, maar de geluidskwaliteit die er mee wordt geassocieerd moet ik nog eens verklaard zien.
edit: VMOSFETs waren niet van Sony, ik verwarde ze met een andere soort device.

Kortom, als men mij wil overtuigen van de waarde van MOSFETs in een audiosysteem wil ik daar wel voor open staan, maar het zou schelen als die daadwerkelijk enige kennis had van halgeleiderfysica in plaats van anekdotische kwalitatieve beschrijvingen van het geluidsbeeld dat ze geven.

Op 11 november 2015 21:46:01 schreef maartenbakker:
Overigens is dit eigenlijk in het verkeerde topic, want van beschamende kwaliteit is zeker geen sprake. Van een blunder ook niet echt maar bij dat topic zou het alsnog beter passen.

Ok, dan denk ik dat we het nog wel redelijk eens zijn. ;-)

Op 10 november 2015 14:01:05 schreef High met Henk:
De Sony VAIO lapdozen waar de processoren met PUR op de koellichamen waren vastgeplakt ipv met warmte geleidende pasta...

Gaf dat problemen dan? Ik kon niet vinden wat het smeltpunt van PUR is, maar dat zou volgens mij de enige belemmerende factor moeten zijn. Op zich is er niets mis met het lijmen van componenten op een koellichaam, zinkoxide in de standaard koelpasta is eigenlijk ook helemaal geen goede thermische geleider (en ongeschikt als lijm, mocht je het je afvragen), maar over tijd stabieler dan logische alternatieven. Het schijnt dat Marmite en tandpasta als warmtegeleidende pasta ook best goed werken. Misschien hebben ze deze methode gewoon getest en een redelijke reden gehad om aan te nemen dat het zou werken.

Groet,
Kruimel

Zinkoxide? Ik verwacht daar eerder aluminiumoxide. PUR-schuim zal wel een tijdens het doorvertellen steeds verder vervormd fabeltje zijn, dat is immers een uitstekende thermische isolator.

Sony VMOSFETs

Dat waren volgens mij junctie-FET's, geen MOSFET's. Een heel ander beestje. Er is bij mijn weten geen sprake van veldsterkte en doorslag omdat er geen oxidelaag is. Ze gingen stuk door onvolkomenheden in het ontwerp van de versterkers, en er waren modificatiebladen voor. Ook zijn er vaak nog werkende exemplaren weggegooid omdat reparateurs dachten dat ze door moesten meten als gewone transistoren of MOSFET's. In mijn ogen was het wel degelijk een innovatief ontwerp, maar uiteindelijk niet ver genoeg uitontwikkeld en te duur omdat weinig anderen het oppakten.

[Bericht gewijzigd door maartenbakker op (11%)]

Het was idd geen pur, maar het isoleerde de warmte als een malle en als je het verwijderde leek het op pur.

De cpu's werden zo heet dat hun dakjes blauw zagen. Moet daar nog wel ergens een foto van hebben. Koeler eraf, goed schoonmaken en hopen met normale koelpasta... Als je geluk had was de cpu niet instabiel geworden.

En nee, ben geen fan van schakelfets in eindtrappen, omdat die dingen niet mooi lineair zijn in het halfgeleidings gebied.. Dat hoeft ook niet, want daar horen ze niet te zijn. Het gebied is eigenlijk ook te smal om te gebruiken daarvoor

Op 12 november 2015 00:11:15 schreef Kruimel:
[...]... tandpasta als warmtegeleidende pasta ook best goed werken. Misschien hebben ze deze methode gewoon getest en een redelijke reden gehad om aan te nemen dat het zou werken.

Ik heb daar een rationele verklaring voor gezien. Of die klopt mag iedereen voor zichzelf uitmaken :) :

- De wgp is alleen bedoeld om oneffenheden op te vullen, en zeker niet om een compleet bedekkende film van pasta te creeren tussen het component en het koelelement. Het directe metaal-op-metaal contact is de primaire warmteoverdracht.

- Zo bekeken maakt het erg weinig uit WAT je er tussen smeert. Als de zaak goed aangedrukt is en alle overbodige pasta er tussen uit geperst is, blijven alleen oneffenheden over van misschien enkele tientallen microns groot. Of daar nu PUR zit of tandpasta of peperdure arctic-zilver koelpasta, maakt op de totale warmteweerstand weinig uit.

Als er maar geen lucht zit, en DAT is de key.

Als het daarnaast ook nog de spullen bij elkaar houdt is dat mooi meegenomen.

het is me opgevallen bij oude pc's dat die laag koelpasta op de cpu erg dik is. dat mag niet. de oneffenheid moet ermee ondervangen worden, niet een 2mm laag vormen tussen cpu en koelblok. als dat spul oud en droog wordt, is de overdracht ook minder. heb al vaker gezien dat het loshalen en vernieuwen ( lees de juiste hoeveelheid ) van die pasta veel betere temperaturen geeft op de cpu.

Zo sta ik nog altijd verbaast van die siliconen PAD's voor warmte geleiding, dat voelt ook tegen natuurlijk.

Ik kan niet ontkennen dat ik 'vroeger' ook altijd een dikke laag van die warmte geleidende smurrie aanbracht. Wat er teveel tussen zat, kwam er wel weer tussen uit was het idee. Later (een jaar of 30 geleden) kom je er achter hoe het spul echt werkt en denk je 'oops'... Het zal bij die PC-bouwers niet anders zijn (als die erachter zijn gekomen hoe... )

Bij goed leppen helemaal geen pasta nodig?

Op 12 november 2015 10:22:43 schreef joopv:
Als de zaak goed aangedrukt is en alle overbodige pasta er tussen uit geperst is, blijven alleen oneffenheden over van misschien enkele tientallen microns groot. Of daar nu PUR zit of tandpasta of peperdure arctic-zilver koelpasta, maakt op de totale warmteweerstand weinig uit.

Als er maar geen lucht zit, en DAT is de key.

Dat denk ik dus ook. :)

Op 12 november 2015 04:51:25 schreef maartenbakker:
Zinkoxide? Ik verwacht daar eerder aluminiumoxide. PUR-schuim zal wel een tijdens het doorvertellen steeds verder vervormd fabeltje zijn, dat is immers een uitstekende thermische isolator.

Aluminiumoxide is inderdaad logischer, maar ik begreep dat warmtegeleidende pasta zinkoxide bevatte, ik speculeer door de schurende werking van amuliniumoxide, wat wel weer gebruikt wordt als keramische isolatieplaatjes. Ik weet het ook niet wat betreft het PURverhaal, maar ongeschuimd polyurethaan is een uitstekende lijmstof, en zonder lucht er in zou het best kunnen werken wat mij betreft (al ken ik het smeltpunt van de stof niet en kan het ook niet vinden).

Dat waren volgens mij junctie-FET's, geen MOSFET's.

Je hebt gelijk inderdaad, de VMOSFETs waren niet van Sony. Ik pas het comment wel ff aan.

Groet,
Kruimel

Het maakt toch wel iets uit wat je ertussen smeert hoor, misschien niet zo heel veel. Maar dat kan in sommige gevallen toch al een flink stuk op de borrel schelen.

Misschien eens interessant voor jullie om dit te lezen, in dit topic op ongeveer het einde had ik links gepost.

http://www.circuitsonline.net/forum/view/120447/1/zwart+koelprofiel

Op die url testen ze ook mayonaise en chocolade.

Met mayo erop gebeuren er rare dingen overigens...